Сураи Аль-Араф — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• لَآتِيَنَّهُم: ҳатман ба онҳо хоҳам омад, яъне ба онҳо наздик шуда, гумроҳашон мекунам.
• مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ: аз пеши рӯяшон.
• مِنْ خَلْفِهِمْ: аз пушти сарашон.
• عَنْ أَيْمَانِهِمْ: аз тарафи росташон.
• عَن شَمَائِلِهِمْ: аз тарафи чапашон.
• شَاكِرِينَ: шукргузорҳо, сипосгузорон.

1. Тафсири оят:

Иблис пас аз он ки аз даргоҳи Худованд ронда шуд, савганд ёд кард, ки ҳатман ба бандагони Одам аз ҳар тараф наздик мешавад ва онҳоро гумроҳ мекунад. Вай мегӯяд: аз пеши рӯяшон меоям, яъне дар дилашон шубҳа дар бораи охират ва ҳисобу китоб меандозам; аз пушти сарашон меоям, яъне дунёро дар назарашон зебо мегардонам ва онҳоро ба ҷамъоварии молу дунё машғул мекунам; аз тарафи росташон меоям, яъне роҳҳои некро ба онҳо бад ва нохуш нишон медиҳам; ва аз тарафи чапашон меоям, яъне роҳҳои бад ва гуноҳро дар назарашон ороста ва ҷолиб месозам. Ҳадафи асосии вай ин аст, ки одамонро аз роҳи рост боздорад ва ба гуноҳ кашад. Дар охири оят Худованд хабар медиҳад, ки бештари мардум шукргузор нахоҳанд буд, яъне аксари онҳо ба неъматҳои Парвардигор сипос намегӯянд ва ба Ӯ имон намеоранд. Иблис ин суханонро аз рӯи гумон гуфт, аммо гумонҳояш рост баромад ва аксари одамон ба фиреби ӯ гирифтор шуданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Оят нишон медиҳад, ки душманӣ ва фиреби шайтон ҳаматарафа аст ва ӯ ҳеҷ роҳеро боқӣ намегузорад, то бандаро гумроҳ кунад. Ин моро водор мекунад, ки ҳамеша ҳушёр бошем ва ба Худованд паноҳ барем.
• Аз оят мефаҳмем, ки шукргузорӣ ба неъматҳои Худованд яке аз сифатҳои бандагони солеҳ аст ва бояд ҳамеша сипосгузори Парвардигор бошем.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки ба роҳҳои неку бад огоҳ бошем ва аз ҳар гуна фиреби шайтон эҳтиёт кунем.
• Инчунин оят собит мекунад, ки имон ва шукргузорӣ сабаби наҷот аз фиреби шайтон аст ва мо бояд ба Худованд таваккал кунем ва аз Ӯ мадад хоҳем.