Сураи Аль-Араф — Оят 16

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَغْوَيْتَنِي»: гумроҳ кардани Ту маро, яъне ба роҳи рост ҳидоят накардӣ ва ман ба гумроҳӣ афтодам.
• «لَأَقْعُدَنَّ»: ҳатман менишинам, яъне камин мегирам ва монеъ мешавам.
• «صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ»: роҳи рости Ту, ки он Ислом аст.

1. Тафсири оят:

Иблис (лаънати Худо бар ӯ бод) гуфт: «Ба сабаби он ки маро гумроҳ кардӣ ва аз итоати фармони Ту саркашӣ кардам, ман ҳатман барои фарзандони Одам бар роҳи рости Ту менишинам ва камин мегирам, то онҳоро аз ин роҳи рост боздорам ва гумроҳ созам, чунон ки худам гумроҳ шудам. Ӯ мехоҳад монеи онҳо шавад аз роҳи Ислом ва тамоми роҳҳои хайр, то онҳоро аз он дур кунад ва ба сӯи бадӣ бикашад».

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки душмани инсон — Иблис — ҳамеша дар камин аст ва мекӯшад то бандагони Худоро аз роҳи рост боздорад, пас бояд ҳушёр бошем ва ба Худо паноҳ барем.
• Роҳи рост — роҳи Ислом аст, ки Худо онро барои инсон интихоб кардааст, ва мо бояд бар он устувор бимонам.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи Ислом часпида, аз васвасаҳои шайтон дурӣ ҷӯем ва ба Худо таваккал кунем, зеро Ӯ ҳомии бандагони солеҳ аст.
• Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба роҳи рост нигаҳбонӣ кунем ва аз гумроҳӣ эҳтиёт намоем, то ба саодати дунё ва охират расим.