Əraf surəsi — Ayə 192

Kəlmələrin mənaları:

• Yestətiun – bacarırlar, qüdrətləri çatır.
• Nəsrən – yardım etmək, kömək etmək.
• Ənfusəhum – özləri, öz varlıqları.

Təfsir:

Bu mübarək ayədə Allah-Təala müşriklərin Allaha şərik qoşduqları bütlərin acizliyini və zəifliyini açıq şəkildə bəyan edir. Bu bütlər nə özlərinə ibadət edənlərə heç bir yardım edə bilər, nə də özlərini hər hansı bir zərərdən, sınaqdan və ya qırılmadan qoruya bilərlər. Əgər onlar nə bir şey yarada bilirlər, nə özlərinə, nə də ibadət edənlərinə fayda və ya zərər verə bilirlərsə, onda necə olur ki, onlar Allaha şərik qoşulur və onlara ibadət edilir?!

Bu, ən böyük zülm və ən dərin nadanlıqdır. Çünki ağıl sahibi olan bir insan heç bir gücə malik olmayan, hətta özünü belə qoruya bilməyən bir varlığa necə ibadət edə bilər?! Əslində, vəziyyət tam əksinədir – bu bütləri qoruyan, onları hər cür zərərdən mühafizə edən məhz onlara ibadət edənlərdir. Yəni ibadət edilən varlıq, ibadət edəndən daha zəif və acizdir.

Bu ayə bizə təvhidin (Allahı bir bilməyin) vacibliyini və şirkin nə qədər böyük bir cəhalət olduğunu öyrədir. Ey insan! Bir an düşün – sənə həyat verən, səni yaradan, səni qidalandıran, səni qoruyan və bütün nemətləri sənə bəxş edən Uca Allahdır. O, hər şeyə qadirdir, heç bir şeyə möhtac deyildir. Sən isə bütün bu nemətləri unudub, heç bir faydası və zərəri olmayan cansız bütlərə ibadət edirsən?! Bu, nə qədər böyük bir səhv və azğınlıqdır!

Allah-Təala bizləri şirkin hər cüründən qorusun və bizləri yalnız Özünə ibadət edənlərdən etsin. Unutmayaq ki, həqiqi qüdrət və yardım yalnız Allahın əlindədir. O, bizi eşidir, görür və çağırışımıza cavab verir. Ona görə də üzümüzü yalnız Allaha tutaq və yalnız Ondan yardım diləyək.