Sure A'râf — Ayet 192

Kelime Anlamları:

• Yestatiûne: Güç yetirebilirler, muktedir olabilirler.
• Nasran: Yardım, destek.
• Enfusehum: Kendi nefisleri, kendileri.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîmede Yüce Allah, müşriklerin Allah'ı bırakıp taptıkları putların ne kadar aciz ve zayıf olduklarını beyan buyurmaktadır. O putlar, kendilerine ibadet edenlere hiçbir şekilde yardım edemezler. Ne bir zararı def edebilirler, ne bir fayda sağlayabilirler. Üstelik sadece başkalarına değil, kendi nefislerine dahi yardım edemezler. Eğer bir put kırılsa, devrilse veya bir zarara uğrasa, kendisini dahi koruyamaz, o zararı kendisinden uzaklaştıramaz.

Düşünün ki; bir varlık kendisine bile fayda sağlayamıyor, kendisinden bile zararı def edemiyor. Böyle bir varlığa ibadet etmek, ona yalvarmak, ondan yardım istemek ne büyük bir yanılgıdır! Hâlbuki o putları yontan, şekil veren, diken ve onlara tapanların kendileridir. Yani aciz olan varlığa, kendisinden daha güçlü olan insan secde ediyor. Bu, aklın kabul edemeyeceği, vicdanın reddedeceği bir durumdur.

Kur'an-ı Kerim bu gerçeği ortaya koyarak insanları şirk bataklığından kurtarmakta ve onları yalnızca her şeye gücü yeten, her an kullarının yardımına koşan, dilediğini yaratan ve dilediğine nusret veren Allah'a yönlendirmektedir. Ey insan! Sen aciz putlara değil, sana can veren, rızkını veren, seni koruyan ve her duanı işiten Allah'a yönel. O'nun kapısı herkese açıktır; O'ndan yardım isteyeni boş çevirmez, O'na sığınanı asla yalnız bırakmaz.

Bu âyet, müminler için de büyük bir ders ve ibret tablosudur. Allah'tan başkasından medet ummak, O'ndan başkasına gönül bağlamak, sonu hüsran olan bir yoldur. Oysa gerçek dost, gerçek yardımcı, gerçek koruyucu yalnızca Allah'tır. O'na gönülden bağlanan, O'na güvenen ve yalnız O'ndan yardım dileyen kimse, asla kaybetmez. Çünkü Allah, kendisine yönelen kullarını sever, onları korur ve onlara yardım eder. Ne mutlu o kimselere ki, bu dünyada ve ahirette yalnızca Allah'a dayanıp güvenirler!