සූරා අල්-ආරාෆ් — ආයාත් 192

වදන්හි අර්ථ:

• وَلَا يَسْتَطِيعُونَ – ඔවුන්ට (එනම් ඔවුන් නමදින දෙවිවරුන්ට) හැකියාවක් නොමැත.
• لَهُمْ نَصْرًا – ඔවුන්ට (නමදින්නන්ට) උදව් කිරීමට.
• وَلَا أَنفُسَهُمْ يَنصُرُونَ – තවද තමන්ටම උදව් කර ගැනීමටත් ඔවුන්ට ශක්තියක් නැත.

අර්ථ විවරණය:

මෙම උත්තම වාක්‍යයෙන් අල්ලාහ් තආලා අපට පැහැදිලි කර දෙන්නේ, ඔවුන් අල්ලාහ්ට අමතරව නමදින ඒ දෙවිවරුන් (පිළිම, ගල්, ගස් ආදිය) ඉතා දුර්වල බවයි. ඔවුන්ට තමන්ට නමදින අයට කිසිදු උදව්වක් කිරීමේ හැකියාවක් නැත. එපමණක් නොව, තමන්ටම යම් හානියක් හෝ අනතුරක් සිදු වූ විට එය වළක්වා ගැනීමටවත්, තමන්ව ආරක්ෂා කර ගැනීමටවත් ඔවුන්ට ශක්තියක් නැත. ඔවුන් කැඩී ගියහොත්, ගිනි ගත්තොත්, ජලයේ ගිලුණොත් හෝ වෙනත් කිසිදු අනතුරකට මුහුණ දුන්නොත් තමන්ව බේරා ගැනීමටවත් ඔවුන්ට නොහැකිය.

ඇත්තෙන්ම, මෙම පිළිමවලට නමදින මිනිසුන්ම ඒවා ආරක්ෂා කරති. ඒවා පිරිසිදු කරති. ඒවාට හානි නොවන සේ බලා ගනිති. එබැවින් නමදින්නා තම නමදින දෙවියාට වඩා ශක්තිමත් ය. එවැනි දුර්වල, අසරණ වස්තූන් අල්ලාහ්ට සමාන කර නමදින්නේ කෙසේද? ඔවුන් මැවීමේ හැකියාවක් නැති, උදව් කිරීමේ ශක්තියක් නැති, තමන්ව ආරක්ෂා කර ගැනීමටවත් නොහැකි දේවල් නමදින විට, එය ඉතාමත් අඥානකමක් සහ අතිශය අසාධාරණ ක්‍රියාවක් බව පැහැදිලි වේ.

පාඩම්:

• සැබෑ උදව්ව සහ ආරක්ෂාව ලැබිය හැක්කේ අල්ලාහ්ගෙන් පමණි. උන් වහන්සේ හැර වෙන කිසිවෙකුට හෝ කිසිවකට අපට උදව් කිරීමේ හැකියාවක් නැත.
• අල්ලාහ් හැර වෙනත් දෙවිවරුන් නමදින්නේ ඉතාමත් අඥානකමින් සහ අසාධාරණයෙනි. මන්ද ඔවුන් කිසිදු බලයකින් තොර දුර්වලයන් වේ.
• මුස්ලිම්වරයෙකු ලෙස අපගේ යැපීම, බලාපොරොත්තුව සහ භය ඇත්තේ එකම එක දෙවියාණන් වන අල්ලාහ් කෙරෙහි පමණක් විය යුතුය. උන් වහන්සේම සියල්ල අසන, දකින, සියල්ලට ශක්තිමත් අයිතිකරුවාණෝ ය.
• මෙම ආයාතය අපට තව්හීද් (ඒකදේවවාදය) හි සුන්දරත්වය සහ ශිර්ක් (බහුදේවවාදය) හි මෝඩකම පැහැදිලිව වටහා දෙයි. එබැවින් අපි සැමවිටම අල්ලාහ්ට පමණක් නමදිමු, උන් වහන්සේගෙන් පමණක් උදව් ඉල්ලමු.