Surja El-A'raf — Ajet 67

Kuptimi i fjalëve:

• Sefahah (سَفَاهَةٌ): lehtësi mendore, mungesë mençurie, marrëzi, trashëgimi në të folur dhe vepra.

Tefsiri i Ajetit:

Kur populli i Hudit e akuzoi atë se ishte i marrë dhe i lehtë nga mendja, Hudu – paqja qoftë mbi të – u përgjigj atyre me qetësi e dinjitet: "O populli im, unë nuk jam i marrë dhe nuk kam asnjë të metë në mendje, ashtu siç më akuzoni ju. Unë nuk ju flas nga trillimet e mia, por unë jam i dërguar nga Zoti i gjithë botëve – Krijuesi i qiejve e i tokës dhe i të gjitha krijesave. Ai më ka dërguar te ju për t'ju thirrur në rrugën e drejtë dhe për t'ju larguar nga adhurimi i idhujve. Pra, mos e ktheni shpinën thirrjes sime, sepse unë jam vetëm një lajmëtar që përcjell mesazhin e Zotit tim."

Përfitimet nga Ajeti:

1. Thirrësi në rrugën e Allahut duhet të jetë i qetë dhe i durueshëm kur përballet me akuzat e padrejta, duke u përgjigjur me mençuri e jo me zemërim.
2. Dërgimi i pejgamberëve është mirësi e madhe nga Allahu ndaj njerëzve, sepse Ai nuk i lë robërit e Tij pa udhëzim.
3. Thirrja në Islam bazohet në argumente të qarta e logjikë të shëndoshë, jo në marrëzi apo trillime.
4. Çdo thirrës i së vërtetës duhet ta ketë të qartë se misioni i tij është nga Allahu, prandaj nuk duhet t'i frikësohet kundërshtimit të njerëzve.
5. Akuzimi i të dërguarve me të meta është sjellje e vjetër e popujve jobesimtarë, por e vërteta mbetet e lartësuar pavarësisht kundërshtimeve.