Сураи Аль-Араф — Оят 83

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «أَنجَيْنَا»: наҷот додем, раҳонидем.

— «أَهْلَهُ»: хонаводааш, пайравони мӯъмини ӯ.

— «الْغَابِرِينَ»: боқимондагон, яъне онҳое ки дар ҳалокат боқӣ монданд ва нест шуданд. Ин калима аз решаи «ғабара» гирифта шуда, ҳам ба маънои «боқӣ мондан» ва ҳам ба маънои «гузаштан, рафтан ва ҳалок шудан» меояд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Лут (алайҳис-салом) бо гуноҳҳои зишти худ сазовори азоб гардиданд, Худованди мутаъол Лут ва хонаводаи ӯро — яъне онҳоеро, ки ба ӯ имон оварда буданд — наҷот дод. Ба онҳо фармон дода шуд, ки шабона аз он деҳа, ки азоб бар он фурӯ меомад, берун раванд. Танҳо зани Лут аз ин наҷот истисно шуд, зеро вай ба қавми кофир ҳамфикр ва ҳамроҳ буд ва аз онҳо ҷудо нашуд. Ӯ бо онҳо дар ҳалокат боқӣ монд ва ҳамон азобе, ки ба қавми ӯ расид, ба вай низ расид. Пас Худованд бандагони мӯъмини худро аз миёни қавми золим наҷот медиҳад ва касеро, ки бо ситамгарон ҳамроҳ ва ҳамфикр бошад, аз азоб раҳо намекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони мӯъмини худро дар вақти азоб наҷот медиҳад ва онҳоро бо ситамгарон нест намекунад.

— Имон ва некӯкорӣ сабаби наҷот аст, ҳатто агар инсон дар миёни қавми бад зиндагӣ кунад.

— Ҳамроҳӣ ва ҳамфикрӣ бо аҳли куфру гуноҳ метавонад инсонро ба ҳалокат расонад, чунон ки зани Лут бо вуҷуди наздикии хонаводагӣ ба Лут, аз сабаби ҳамроҳии худ бо қавми кофир ҳалок шуд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки бо некӯкорӣ ва имони ростин ба Худованд пайванд шавем ва аз роҳи ситамгарон дурӣ ҷӯем, то сазовори раҳмати Худо ва наҷот гардем.