Сураи Нух — Оят 7

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «كُلَّمَا»: ҳар боре, ҳар вақте.
• «دَعَوْتُهُمْ»: онҳоро ба имон ва тоат даъват кардам.
• «لِتَغْفِرَ لَهُمْ»: то ки Ту гуноҳҳои онҳоро бибахшӣ.
• «جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ»: ангуштонашонро дар гӯшҳояшон мегузоштанд, то сухани ҳақро нашунаванд.
• «وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ»: либосҳояшонро ба худ печонида, рӯйҳояшонро мепӯшиданд.
• «وَأَصَرُّوا»: бар куфру гуноҳи худ исрор карданд ва аз он даст накашиданд.
• «وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا»: аз қабули имон ба сахтӣ такаббур варзиданд.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ арз кард, ки ман қавми худро шабу рӯз ба имон ва тоат даъват намудам, то ки сабаби омурзиши гуноҳҳояшон гардад. Аммо ҳар боре ки онҳоро ба имон даъват кардам, онҳо на танҳо ҳидоят наёфтанд, балки аз ҳақ рӯй гардонданд ва ба гурез рафтанд. Ҳар вақте ки онҳоро ба имон даъват мекардам, то ки Ту гуноҳҳояшонро бибахшӣ, онҳо ангуштонашонро дар гӯшҳояшон мегузоштанд, то овози даъвати ҳақро нашунаванд, ва либосҳояшонро ба худ мепечониданд, то маро набинанд ва аз ман рӯй пинҳон кунанд. Онҳо бар куфру гуноҳи худ исрор карданд ва аз он даст накашиданд ва аз қабули имон ба сахтӣ такаббур варзиданд. Ин рафтори онҳо нишонаи саркашӣ, ғурур ва душмании ошкоро бо даъвати ҳақ буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба сӯи Худо бояд бо сабру таҳаммул ва дар ҳама ҳолатҳо идома ёбад, ҳатто агар мардум рӯй гардонанд.
• Муҳаббати паёмбарон ба қавми худ ва ғамхории онҳо барои ҳидояти мардум намунаи олӣ аст.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки саркашӣ ва такаббур аз қабули ҳақ метавонад инсонро аз раҳмати Худо маҳрум созад.
• Худои Таъоло ғаффор аст ва ҳар касе ки бо ихлос ба Ӯ тавба кунад, гуноҳҳояш бахшида мешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҳангоми даъвати дигарон бояд бо ҳикмат ва меҳрубонӣ рафтор кунем ва аз ноумедӣ дур бошем.
• Қиссаи Нӯҳ (алайҳис-салом) собит мекунад, ки роҳи имон роҳи наҷот аст ва касе ки ба он рӯй оварад, бахшиши Худоро ба даст меорад.