سوره نوح — آیه 7

معانی کلمات:

• جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ: انگشتان خود را در گوشهایشان قرار دادند تا صدای دعوت را نشنوند.
• وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ: خود را با لباسهایشان پوشاندند (روی خود را پوشاندند) تا مرا نبینند.
• وَأَصَرُّوا: بر کفر و گناه خود پافشاری کردند و ادامه دادند.
• وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا: تکبر ورزیدند، تکبری عظیم و شدید.

تفسیر آیه:

حضرت نوح علیهالسلام در ادامه شکایت خود به پروردگار عرضه میدارد: پروردگارا! من قوم خود را شب و روز به سوی ایمان و طاعت تو دعوت کردم، اما دعوت من جز فرار و گریز آنان از حق، حاصلی نداشت. و هر بار که آنان را به سوی ایمان به تو فرا میخواندم تا وسیلهای برای آمرزش گناهانشان باشد، آنان در برابر دعوت من سه واکنش نشان میدادند: نخست اینکه انگشتان خود را در گوشهایشان قرار میدادند تا صدای حق را نشنوند؛ دوم اینکه لباسهایشان را بر سر و صورت خود میکشیدند تا مرا نبینند و رویارویی با من برایشان ناخوشایند بود؛ و سوم اینکه بر کفر و شرک خود اصرار میورزیدند و در برابر پذیرش حق، تکبری عظیم از خود نشان میدادند و گردنکشی میکردند. آنان نه تنها دعوت را نمیپذیرفتند، بلکه با این رفتارها، نشان میدادند که در برابر هدایت، کاملاً لجوج و متکبرند و هیچ راهی برای نفوذ کلام حق در دلهایشان وجود ندارد.

فواید و پیامهای آیه:

1. دعوت به حق، هرگز با مخالفت و دشمنی مردم متوقف نمیشود؛ پیامبران الهی با وجود تمام موانع، رسالت خود را با صبر و استقامت ادامه میدهند.
2. نشانههای تکبر و عناد، گاهی در رفتارهای ظاهری مانند بستن گوشها و پوشاندن صورت نمایان میشود؛ انسان باید از چنین رفتارهایی که نشانه بستن درهای هدایت است، بپرهیزد.
3. آمرزش گناهان، هدف نهایی دعوت انبیاست؛ آنان مردم را به ایمان دعوت میکنند تا زمینه مغفرت الهی فراهم شود، و این نشانه رحمت و محبت خداوند به بندگان است.
4. پافشاری بر گناه و تکبر در برابر حق، از موانع بزرگ هدایت است؛ انسان باید با تواضع و فروتنی، پذیرای حقیقت باشد تا از رحمت بیپایان الهی بهرهمند شود.
5. این آیه به ما میآموزد که در برابر دعوتکنندگان به خیر و صلاح، نه تنها نباید مقاومت کنیم، بلکه باید با گوش جان بشنویم و با قلبی باز بپذیریم تا مشمول غفران الهی گردیم.