Sure Nûh — Ayet 7

Kelime Anlamları:

• Cealeû esâbiahum fî âzânihim: Parmaklarını kulaklarına tıkadılar.
• Vestağşev siyâbehum: Elbiseleriyle örtündüler, yüzlerini kapattılar.
• Eserrû: İsyan ve küfür üzerinde ısrar ettiler, direndiler.
• İstekberû istekbâran: Büyük bir kibirle imandan yüz çevirdiler, büyüklük tasladılar.

Tefsir:

Hz. Nûh (a.s.), Rabbine şöyle yakınıyor: "Rabbim! Ben onları gece gündüz imana, sana kulluk etmeye çağırdım. Ama her çağrımda onlar, senin mağfiretine vesile olacak bu davetten daha da uzaklaştılar. Ne zaman onları, günahlarının bağışlanmasına sebep olacak tevhid inancına ve sana itaate davet etsem, duymamak için parmaklarını kulaklarına tıkadılar, beni görmemek için elbiseleriyle yüzlerini örttüler, küfür ve inatlarında direttiler ve imanı kabul etmeye karşı büyük bir kibir ve büyüklük tasladılar."

Bu âyet, hakikati duymak istemeyen, kibirleri yüzünden doğru yola girmeyi reddeden ve kendilerine yapılan her türlü iyiliğe karşı inatla direnen insanların acı tablosunu gözler önüne serer. Onlar, kendilerine uzatılan kurtuluş ipini tutmak yerine, ellerini kulaklarına tıkayıp hakikate karşı sağırlaşmayı, gözlerini kapatıp gerçeğe karşı körleşmeyi tercih ettiler.

Sevgili kardeşim! Bu tablo, bizlere önemli bir ders verir: Kalbini hakikate kapatan, kibri yüzünden nasihati dinlemeyen kimse, en büyük kaybı kendine yaşatır. Oysa Allah'ın rahmet kapısı her zaman açıktır. Kul, ne zaman tevbe edip O'na yönelirse, O'nun mağfireti her şeyi kuşatır. Rabbimiz, "Ben kulumun zannı üzereyim" buyurur. O halde bizler de bu rahmet kapısından girmeye gayret edelim, kibri bırakıp tevazu ile Allah'a yönelelim. Unutmayalım ki, kurtuluş ancak O'na teslim olmakla, O'nun davetine icabet etmekle mümkündür. Allah'ın rahmetinden ümit kesmek, şeytanın en büyük tuzağıdır. Rabbimiz, tevbe eden kullarını asla geri çevirmez; aksine onları bağışlar ve rahmetiyle kuşatır.