Сураи Аль-Муддассир — Оят 22

1. Маънии калимаҳо:

• عَبَسَ: рӯйро турш кард, чеҳраашро ҷамъ кард.
• بَسَرَ: боз ҳам зиёдтар туршӣ кард, ранги рӯяшро тағйир дод ва нохушҳолӣ ва хашмашро афзун намуд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ин шахс дар бораи Қуръон фикр кард ва роҳҳои эрод гирифтан ба онро ҷустуҷӯ намуд, ҳеҷ нуқсоне наёфт, ки ба воситаи он Қуръонро рад кунад. Он гоҳ рӯйро турш кард ва чеҳраашро ҷамъ намуд, сипас боз ҳам зиёдтар туршӣ ва нохушҳолӣ зоҳир кард. Ин ҳолат аз шиддати ғазаб, ҳасрат ва нотавонии ӯ дар муқобили Қуръон буд. Ӯ натавонист ҳақро қабул кунад ва аз саркашӣ ва кибр ба муқобили он истод.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Қуръон каломи Худост ва ҳеҷ кас наметавонад ба он эрод гирад ё монанди онро биёрад.
• Кибр ва саркашӣ инсонро ба туршрӯӣ, нохушҳолӣ ва гумроҳӣ мебарад.
• Ҳақро инкор кардан боиси ғазаб ва ҳасрати доимӣ мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод қабул кунем ва аз такаббур дурӣ ҷӯем.
• Ҳар кас ба Қуръон рӯ оварад, роҳи ҳидоят ва оромишро меёбад, зеро Қуръон нури равшан ва раҳмате барои ҷаҳониён аст.