சூரா அல்-முததஸ்ஸிர் — வசனம் 22

சொற்பொருள்:

• عَبَسَ (அபஸ): முகத்தைச் சுருக்கி, கடுகடுப்பான முகபாவத்தை வெளிப்படுத்துதல்.
• بَسَرَ (பஸர): முகத்தை இன்னும் அதிகமாகச் சுருக்கி, கடுமையான கோபத்தையும் வெறுப்பையும் வெளிப்படுத்துதல்.

விளக்கம்:

இந்தத் திருவசனம், இறைத்தூதர் முஹம்மது (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களின் மீதும், திருக்குர்ஆன் மீதும் குற்றம் சாட்ட முயன்ற ஒரு இணைவைப்பாளரின் நிலையை விவரிக்கிறது. அவன் தனக்குள் சிந்தித்து, திருக்குர்ஆனைப் பற்றி அவதூறு கூறுவதற்கான வழிகளை ஆலோசித்தான். பின்னர், அவன் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க எந்த நியாயமான காரணமும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தபோது, அவனது முகம் சுருங்கியது, கடுகடுத்தது. மேலும், அவனது முகம் இன்னும் அதிகமாகக் கடுமையாகி, வெறுப்பும் கோபமும் அவனது முகத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தன. ஏனெனில், திருக்குர்ஆனின் உண்மைத்தன்மையை மறுக்க அவனால் எந்த ஆதாரமும் காண முடியவில்லை. அவனது அகந்தையும், உண்மையை ஏற்க மறுத்ததுமே அவனை இந்த நிலைக்குத் தள்ளியது.

பயன்கள்:

1. உண்மைக்கு எதிராக நிற்பவர்கள், எவ்வளவு முயன்றாலும், இறுதியில் அவர்களது முகத்தில் தோல்வியும் அவமானமும் வெளிப்படும் என்பதை இது காட்டுகிறது.
2. திருக்குர்ஆன் இறைவேதம் என்பதற்கு ஆயிரக்கணக்கான சான்றுகள் உள்ளன; அதை மறுப்பவர்கள் எந்த நியாயமான காரணமும் கூற முடியாது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
3. ஒரு முஸ்லிம், உண்மையை ஏற்கத் தயங்கும் போது, அவனது முகபாவனையே அவனது உள்ளத்தின் நிலையை வெளிப்படுத்தும் என்பதால், நாம் எப்போதும் உண்மையை ஏற்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும்.
4. இறைவனின் தூதர்கள் மீதும், அவர்கள் கொண்டு வந்த வேதங்கள் மீதும் அவதூறு கூறுவது பெரும் பாவமாகும்; அது ஒருவனை இறைவனின் கருணையிலிருந்து விலக்கிவிடும்.