سوره مدثر — آیه 22

معانی کلمات:

• عَبَسَ: چهره درهم کشیدن، ترشرویی کردن و آثار ناخوشایندی و نارضایتی را در صورت نمایان ساختن.
• بَسَرَ: شدت بخشیدن به عبوس و ترشرویی؛ یعنی چهره را بیش از پیش درهم کشیدن و گرفته و دژم کردن.

تفسیر آیه:

پس از آنکه آن شخص (ولید بن مغیره) در اندیشه خود فرو رفت و راههایی برای طعن زدن به پیامبر و قرآن جستوجو کرد و نتوانست بهانه و عیبی بیابد، چهرهاش را درهم کشید و آن را عبوس و گرفته ساخت. سپس این ترشرویی و دژمی را بیشتر کرد و بر شدت آن افزود، زیرا راه چارهای برای خاموش کردن نور حق نیافت و درمانده و ناتوان شد. این درهمکشیدن چهره و شدت گرفتن آن، نشانه خشم، ناراحتی و درماندگی او در برابر حق بود.

فواید و پیامهای آیه:

• دشمنان حق، هرگاه نتوانند با دلیل و برهان با قرآن مقابله کنند، خشم و ناراحتی خود را در چهره و رفتارشان نشان میدهند؛ اما این خشم هرگز به حقیقت آسیب نمیرساند.
• قرآن چنان استدلال و استحکامی دارد که حتی دشمنان سرسخت نیز با همه تلاش خود نمیتوانند عیبی در آن بیابند و همین دلیل بر الهی بودن آن است.
• مؤمن باید از این آیه بیاموزد که در برابر ناخشنودی و دشمنی مخالفان، استوار بماند و بداند که حق همواره پیروز است، هرچند دشمنان چهره درهم کشند و خشمگین شوند.