Surah Al-Insan — Aya 19

Ma’anar Kalmomi:

• وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُونَ: Samari da suka dawwama a kan ƙuruciyarsu da kuma kyawunsu, ba sa tsufa kuma ba sa canzawa.
• لُؤْلُؤًا مَّنثُورًا: Lu’ulu’u da aka watsa ko aka baje, wanda yake haskakawa da kyau idan aka tarwatsa shi.

Tafsirin Ayar:

A cikin Aljanna, akwai samari matasa waɗanda suka dawwama a kan kyawu da ƙuruciya, ba sa tsufa kuma ba sa canzawa, suna kewaya wa mutanen Aljanna domin yi musu hidima da biyan bukatunsu. Idan ka gan su, saboda tsananin kyawunsu da tsabtar launukansu da annurin fuskokinsu, za ka yi tunanin su lu’ulu’u ne da aka watsa ko aka baje, domin lu’ulu’un da aka watsa ya fi na da aka jera kyau da haske a ido. Wannan kwatancin yana nuna matuƙar kyawunsu da tsabtarsu da kuma yawaitarsu a cikin hidimar.

Fa’idodin Darasi:

1. Wannan ayar tana nuna wa muminai irin ni’imomin da suke jira a Aljanna, wanda hakan yana ƙara musu sha’awar yin aiki domin samun wannan sakamako mai girma.
2. Tana nuna cewa Aljanna cikakkiyar wuri ne na ni’ima, har ma da masu hidima a cikinta suna da kyawu da tsabta wanda ba a iya kwatantawa da na duniya.
3. Tana ƙarfafa mumini ya riƙa tunanin Aljanna da kyawunta, domin hakan yana sa shi ya himmatu ga ibada da nisantar abubuwan da ke janyo fushi da Allah.
4. Tana nuna cewa Allah yana son ya ba bayinsa masu imani duk wani abin da zai faranta musu rai, har ma da kayan kallo masu kyau, domin Aljanna ita ce mafakar duk wani alheri.