Аль-Мурсалят сүрәсе — Аять 31

Сүзләр аңлатмасы:

• ظَلِيلٍ — күләгә бирүче, саклаучы.
• يُغْنِي — файда бирү, ярдәм итү, кире кайтару.
• اللَّهَبِ — ялкын, утның кайнар теленең үзе.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә кыямәт көнендәге гөнаһлы кешеләрнең хәлен сурәтли. Аларга әйтеләчәк: «Сез дөньяда ялган дип санаган Җәһәннәм ґәзабына барыгыз!» Әмма аларның эзләгән «күләгәләре» — ул Җәһәннәм төтене, ул өч өлешкә бүленеп таралыр. Ләкин бу төтен бернинди рәхәтлек тә китермәс: ул күләгә бирми, киресенчә, ул кайнарлыкны гына арттыра. Ул төтеннән дә, аның астындагы урыннан да бернинди салкынлык һәм рәхәтлек табылмас. Бу «күләгә» аларны утның ялкыныннан да саклап кала алмас — ялкын аларга һәр яктан килеп ирешер, тәннәрен яндырыр. Димәк, ул күләгәнең бернинди файдасы да булмас: ул юкка чыгарыла торган бер өмет кенә. Бу — Аллаһының ґәзабыннан котылу юлы булмаганын, ә ґәзабның чынлыкта бик каты икәнен күрсәтә.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Кыямәт көнендәге ґәзаб — дөньядагы һәрнәрсәдән авыррак һәм чынбарлыктагы бер хакыйкать. Аның рәхәтлегенә өметләнү — юкка өметләнү.
2. Аллаһыдан башка саклаучы, ярдәмче юк. Кеше дөньяда гөнаһлардан тәүбә итеп, Аллаһыга таянырга тиеш, чөнки ул көнне һәркем үз эше өчен җавап бирәчәк.
3. Бу аять кешеләрне Аллаһының рәхмәтенә ирешергә, Коръән юлыннан барырга һәм гөнаһлардан читләшергә өнди. Ул — Аллаһының ґәзабыннан коткарырлык бердәнбер юлның — тәүбә һәм изге гамәлләрнең мөһимлеген искә төшерә.