سوره نازعات — آیه 29

معانی کلمات:

• أَغْطَشَ: تاریک کرد، بسیار تاریک گردانید.
• لَيْلَهَا: شبِ آن (آسمان).
• ضُحَاهَا: روشنایی روز و نور خورشید آن.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به بیان قدرت بیپایان خود در آفرینش آسمان پرداخته و میفرماید: او شبِ آسمان را تاریک گردانید و روشنایی روزِ آن را بیرون آورد. به این معنا که با غروب خورشید، ظلمتِ شب همهجا را فرا میگیرد و با طلوع آن، نور و روشناییِ روز آشکار میشود. این گردش منظم شب و روز و تاریکی و روشنایی، نشانهای از تدبیر حکیمانه پروردگار است که با نظمی شگفتانگیز، زمین را برای زندگی انسانها آماده ساخته است. آری، خدایی که توانسته چنین آسمان عظیمی را بیافریند و نظام شب و روز را در آن برقرار کند، قطعاً بر زنده کردن مردگان در روز قیامت نیز تواناست؛ چرا که آفرینش دوباره انسانها در مقایسه با آفرینش آسمان و زمین، امری بسیار آسانتر و سادهتر است.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت عظمت خداوند: تأمل در آفرینش آسمان و نظام منظم شب و روز، انسان را به عظمت و قدرت بیپایان خالق هستی رهنمون میشود و ایمان او را استحکام میبخشد.
2. ایمان به معاد: خدایی که توانسته این جهان پهناور را با این نظم دقیق بیافریند، قطعاً بر آفرینش دوباره انسانها در قیامت تواناست؛ پس هیچ دلیلی برای انکار معاد وجود ندارد.
3. نظم و تدبیر الهی: گردش منظم شب و روز و تاریکی و روشنایی، نشاندهنده حکمت و تدبیر دقیق پروردگار در اداره جهان است و به انسان میآموزد که زندگی او نیز باید بر اساس نظم و برنامهریزی صحیح استوار باشد.
4. شکرگزاری نعمتها: تاریکی شب برای آرامش و استراحت و روشنایی روز برای تلاش و کسب روزی، از نعمتهای بزرگ الهی است که شایسته شکرگزاری بندگان است.