سورت نازعات — آیت 46

د لغوې معناګانې:

• عَشِيَّةً: د ورځې وروستۍ برخه، له غرمې څخه تر لمر لوېدو پورې.
• ضُحَاهَا: د هغې (ورځې) سهار، يعنې له لمر ختو څخه تر نيمې ورځې پورې وخت.

تفسير:

دا آيت د قيامت د ورځې د هول او وحشت بيان کوي. کله چې کافرانو او مشرکانو به د قيامت ورځ په خپلو سترګو وويني، نو د هغې د سختې وېرې او حيرت له امله به داسې ښکاري چې دوی په دنيا کې ډېر لنډ وخت تېر کړی دی — يوازې د يوه ورځې اختر يا د هغې سهار. په حقيقت کې، د قيامت د ورځې د عذاب او سختۍ له امله به دوی ته د دنيا ژوند ډېر لنډ ښکاري، لکه چې يوازې د يوه ورځې يوه برخه يې په دنيا کې تېره کړې وي. دا د هغه وخت د لنډوالي احساس دی چې د قيامت د هول له امله يې کوي، که څه هم دوی په دنيا کې ډېر کلونه تېر کړي وي. دا هغه وخت دی چې دوی به پښېمانه وي چې ولې يې په دنيا کې د الله له احکامو سرغړونه کړې وه.

فايدې:

1. دا آيت موږ ته د دنيا د ژوند د لنډوالي يادونه کوي — دنيا يوازې يوه لنډه شېبه ده، نو بايد په نېکو کارونو کې يې تېره کړو.
2. د قيامت د ورځې هول او وحشت دومره ستر دی چې انسان به خپل اوږد ژوند هېر کړي — نو بايد د هغې ورځې لپاره چمتووالی ونيسو.
3. دا آيت موږ ته د آخرت د تلپاتې ژوند يادونه کوي — دنيا لنډه او فاني ده، خو آخرت تلپاتې دی، نو بايد د تلپاتې ژوند لپاره کار وکړو.
4. د قيامت په ورځ به کافرانو ته خپله تېروتنه څرګنده شي، خو بيا به يې ګټه نه وي — نو بايد له همدا اوسه د الله له لارې څخه پيروي وکړو.