Surah An-Nazi'at — Aya 46

Ma'anar Kalmomi:

• عَشِيَّةً: Wataƙila tana nufin lokacin da yamma ta fara, daga tsakar rana har zuwa faɗuwar rana.
• ضُحَاهَا: Wato safiya ko kuma hantsi na wannan rana, wato lokacin da rana ta ɗaga.

Tafsirin Ayar:

A wannan ayar Allah Madaukakin Sarki yana bayyana mana cewa, a ranar da mutane za su ga alamar tashin kiyama, za su ji kamar ba su daɗe a duniya ba face ɗan lokaci kaɗan ne kawai. Wato kamar yamma ɗaya ko kuma safiya ɗaya. Wannan saboda tsananin firgici da tsoro da zai mamaye su a wannan rana, har za su manta da tsawon zamanin da suka yi a duniya. Kafirai na Makka waɗanda suke musun tashin kiyama, a lokacin da za su ga al'amarin da idanunsu, za su gane cewa rayuwar duniya ba ta da wani daraja, kuma ba ta daɗe ba idan aka kwatanta da lahira. Za su yi nadama mai tsanani a kan abin da suka ɓata na ayyukan alheri, amma nadama ba za ta amfane su ba a wannan lokacin.

Fa'idodin Darasin:

1. Rayuwar duniya gajeru ce ƙwarai idan aka kwatanta da lahira, don haka ya kamata mu yi amfani da ita wajen yin ayyukan da suka yardar da Allah.
2. Tashin kiyama tabbatacce ne, kuma kowane mutum zai iya ganinsa da idanunsa a wannan rana, don haka ya kamata mu shirya masa.
3. Firgicin ranar kiyama zai sa mutane su manta da tsawon rayuwarsu, wanda hakan ke nuna girman wannan ranar da kuma tsananinta.
4. Ya kamata mu yi amfani da lokacinmu a duniya cikin ɗa'a da ibada, domin ba za mu sami damar komawa ba bayan mun bar duniya.
5. Wannan ayar tana ƙarfafa mu mu yi tunani a kan gajeruwar rayuwa, mu kuma yi aiki don lahira wadda take dawwama har abada.