Surah An-Nazi'at — Talata 46

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• لَمْ يَلْبَثُوا – hindi sila nanatili o tumagal.
• عَشِيَّةً – ang bahagi ng araw mula tanghali hanggang paglubog ng araw (hapong-hapon).
• ضُحَاهَا – ang umaga o simula ng araw, ang panahon pagkatapos ng pagsikat ng araw hanggang kalagitnaan ng umaga.

Interpretasyon ng Talata:

Sa Araw ng Pagkabuhay, kapag nakita na ng mga tao ang pagdating ng Qiyamah (ang oras ng pagbuhay), sa sobrang sindak at takot na kanilang mararanasan, makakalimutan nila ang haba ng kanilang pananatili sa mundong ito. Para bang hindi sila nanirahan sa mundo kundi isang maikling sandali lamang— gaya ng isang hapon mula tanghali hanggang paglubog ng araw, o kaya'y isang umaga mula pagsikat ng araw hanggang kalagitnaan ng umaga. Ang kanilang buhay sa mundo, na tila mahaba sa kanila noon, ay magiging napakaikli sa kanilang paningin dahil sa takot at paghihirap ng Araw na iyon. Ang talatang ito ay nagpapakita na ang buhay sa mundo ay panandalian lamang kumpara sa kabilang buhay, at ang mga tao sa Araw ng Paghuhukom ay magsisisi sa kanilang mga ginawa noong sila'y nabubuhay pa.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang buhay sa mundong ito ay panandalian at mabilis lumipas, kaya nararapat na gamitin natin ito sa pagsunod sa Allah at sa paggawa ng mabubuting gawa.
2. Ang Araw ng Paghuhukom ay tiyak na darating, at ang takot at sindak sa Araw na iyon ay magpapalimot sa mga tao sa kanilang mga naranasan sa mundo.
3. Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin na huwag masyadong magpakalayo sa mga makamundong bagay, sapagkat ang tunay na buhay ay ang buhay sa kabilang mundo.
4. Ang pag-alaala sa Araw ng Paghuhukom ay nag-uudyok sa tao na magsisi sa mga kasalanan at magbalik-loob sa Allah bago pa man dumating ang oras na iyon.
5. Ang kaiklian ng buhay sa mundo ay nagpapakita ng karunungan ng Allah—na ang mundo ay isang pagsubok lamang, at ang gantimpala o parusa ay nasa kabilang buhay na walang hanggan.