Сураи Аль-Анфаль — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

— «سَمِعْنَا»: шунидем, яъне бо гӯшҳоямон шунидем.

— «لَا يَسْمَعُونَ»: намешунаванд, яъне шунидани дил ва қабул надоранд.

1. Тафсири оят:

Эй мӯъминон, шумо монанди он касоне нашавед, ки гуфтанд: «Шунидем», дар ҳоле ки воқеан намешунаванд. Инҳо мунофиқон ва мушрикон буданд, ки ҳангоми тиловати оятҳои Қуръон бо забон мегуфтанд, ки бо гӯшҳоямон шунидем, аммо дилҳояшон онро қабул намекард ва дар он андеша намекарданд. Онҳо аз шунидан фоида намегирифтанд, зеро шунидани онҳо шунидани тадаббур ва пандгирӣ набуд. Онҳо ба он чӣ шуниданд, имон наоварданд ва тасдиқ накарданд. Пас, шумо эй мӯъминон, аз онҳо ибрат гиред ва ҳангоми шунидани Қуръон бо дилу ҷон гӯш диҳед, то аз он баҳра баред.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили зинда ва гӯши ҳақиқатшунавӣ бишнавем, на танҳо бо забон.

— Нишон медиҳад, ки шунидани Қуръон бояд ба амал ва имон овардан оварда расонад.

— Моро огоҳ мекунад, ки аз рафтори мунофиқон ва мушрикон дурӣ ҷӯем, ки онҳо ҳақро мешуниданд, вале қабул намекарданд.

— Қуръон даъвати раҳмат аст барои онҳое, ки бо дили кушод ва нияти пок гӯш медиҳанд ва аз он панд мегиранд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки шукри неъмати шунидани Қуръонро ба ҷо орем ва онро дар зиндагии худ амалӣ кунем.