Сураи Аль-Анфаль — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

• الدَّوَابِّ: Ҳар ҷунбандае, ки рӯи замин ҳаракат мекунад, аз ҷумла инсон ва ҳайвонот.
• الصُّمُّ: Кароне, ки сухани ҳақро намешунаванд ё аз шунидани он фоида намегиранд.
• الْبُكْمُ: Гунгоне, ки аз гуфтани ҳақ сукут мекунанд ва забон ба ростӣ намекушоянд.
• لَا يَعْقِلُونَ: Онҳое, ки дарк намекунанд ва андеша намекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ҳолати бадтарини махлуқоти рӯи заминро баён мекунад. Онҳое, ки дар назди Аллоҳ аз ҳама бадтаранд, касоне ҳастанд, ки гӯшҳояшон аз шунидани ҳақ пӯшида шудааст ва сухани ростӣ ба дилашон намерасад. Забонашон низ аз гуфтани ҳақ лол шудааст ва ҳақро ба забон намеоранд. Ин гуна одамон ақли худро дар роҳи дуруст истифода намебаранд ва амру наҳйи Худоро намефаҳманд. Онҳо монанди чорпоёнанд, ки танҳо ғаризаҳои худро пайравӣ мекунанд, балки аз онҳо ҳам гумроҳтаранд, зеро инсон бо ақлу шуур офарида шудааст, аммо ин гурӯҳ аз ин неъматҳо дуруст баҳра намебаранд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки шунидани ҳақ ва пазируфтани он неъмати бузург аст ва бояд қадри онро донем.
• Истифодаи дурусти ақл ва андеша дар роҳи шинохти Худо ва аҳкоми Ӯ аз сифатҳои бандагони солеҳ аст.
• Касе, ки ҳақро мешунавад, аммо ба он амал намекунад ва ё онро пинҳон мекунад, метавонад аз зумраи ин одамон бошад.
• Ислом ба мо таълим медиҳад, ки гӯшу забон ва ақли худро дар роҳи хайр ва ҳидоят истифода барем, то аз беҳтарин махлуқоти Худо бошем, на аз бадтарин.
• Қуръон моро ба тафаккур ва андеша даъват мекунад, то ҳақиқатро бифаҳмем ва ба он амал кунем.