Сураи Абаса — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

• Фокиҳа: меваҳо, яъне тамоми навъҳои меваҳои гуногунранг ва ботаъм.
• Абб: гиёҳу алафҳое, ки чорво аз онҳо мечарад ва ғизои онҳост.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованд дар оятҳои пешина ба инсон ёдовар шуд, ки ба ғизои худ бингарад ва андеша кунад, ки чӣ гуна обро бар замин фурӯ рехтем ва заминро шикофтем ва аз он донаҳо, ангур, зайтун, хурмо ва боғҳои сердарахт рӯёнидем, дар ин оят мефармояд, ки аз замин меваҳои гуногун ва алафу гиёҳҳое, ки чорво аз онҳо мечарад низ рӯёнидем. Яъне Худованд на танҳо ғизои инсонро таъмин кард, балки ғизои чорворо низ муҳайё сохт, то инсон ва чорвояш ҳарду аз неъматҳои Ӯ баҳраманд шаванд. Ин оят давоми баёни неъматҳои бузурги Худованд бар бандагонаш аст, ки ҳамаи онҳо далели қудрат ва раҳмати Ӯ мебошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар бораи ғизои худ андеша кунад ва бидонад, ки ҳамаи ин неъматҳо аз ҷониби Худованди ягона аст.
• Худованд на танҳо ба инсон, балки ба чорво низ рӯзӣ медиҳад, ки ин нишонаи раҳмати фарогири Ӯст.
• Шукргузорӣ ба Худованд барои неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ бояд ҳамеша дар дили банда бошад.
• Андеша дар бораи офариниш ва рӯзии Худованд имонро қавӣ мегардонад ва инсонро ба ислом наздиктар мекунад.
• Қуръон одамонро ба тафаккур ва диққат дар нишонаҳои Худованд дар табиат даъват мекунад, то ҳақиқатро бишносанд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.