سورت عبس — آیت 37

د معنیٰ (مفردات):

• شَأْنٌ: حال، مصیبت، اندیشه، یا هغه کار چې انسان په ځان بوخت کړي.
• يُغْنِيهِ: هغه ترې بې پروا کوي، یعنې د نورو له فکر او اندیښنې څخه یې خلاصوي.

تفسیر:

دا آیت د قیامت د ورځې د هولناک حالت په اړه خبر ورکوي. کله چې د قیامت هغه لویه چغه راووځي چې د سختۍ له امله غوږونه کاڼه کوي، نو په هغه ورځ به هر انسان د خپل ځان په فکر کې ډوب وي. هر سړی به د خپلې اندیښنې او مصیبت په سبب له خپل ورور، مور، پلار، ښځې او اولاد څخه تښتي. په هغه ورځ به د هر چا یو ځانګړی حال وي چې هغه به په بشپړه توګه په ځان بوخت کړي، نو ځکه به له نورو سره د مرستې یا پاملرنې فرصت نه لري. دا د قیامت د ورځې د سختۍ او وېرې له امله وي، چې هر څوک به یوازې د خپل ځان د خلاصون په فکر کې وي.

فایدې:

• دا آیت د قیامت د ورځې د سختۍ او هولناکۍ یادونه کوي، چې انسان باید په دې باور ولري او د هغې ورځې لپاره چمتووالی ونیسي.
• په دې ورځ به هر څوک یوازې وي، نو له همدې امله باید په دې ژوند کې د نیکو اعمالو له لارې د هغې ورځې د مصیبتونو څخه د خلاصون لپاره هڅه وکړو.
• دا آیت د اسلام د زړه راښکونکي پیغام یوه برخه ده، ځکه چې دا انسان ته د آخرت د حقیقت یادونه کوي او هغه له دنیوي غفلت څخه راویښوي، ترڅو د الله تعالی د رضا لپاره عمل وکړي او له هغه ورځې د مصیبتونو څخه په امان وي.