ซูเราะฮฺ อะบะซะ — อายะฮฺ 37

คำอธิบายคำศัพท์:

• شَأْنٌ หมายถึง เรื่องราวหรือสภาพการณ์ที่สำคัญ
• يُغْنِيهِ หมายถึง ทำให้เขาหมกมุ่น จนไม่ต้องสนใจสิ่งอื่น หรือทำให้เขาพอเพียงไม่ต้องพึ่งพาผู้อื่น

การตีความหมายของอายะฮ์:

เมื่อเสียงแผ่นดินไหวครั้งยิ่งใหญ่แห่งวันกิยามะฮ์เกิดขึ้น มนุษย์ทุกคนจะตกอยู่ในความหวาดกลัวอย่างที่สุด จนกระทั่งแต่ละคนจะหนีจากคนที่รักที่สุดของตน ไม่ว่าจะเป็นพี่น้อง บิดามารดา คู่ครอง หรือบุตรหลาน เพราะในวันนั้น ทุกคนต่างมีภาระหนักอึ้งของตนเองที่ต้องแบกรับ

ในวันกิยามะฮ์นั้น ทุกคนจะถูกครอบงำด้วยความทุกข์ทรมานและความหวาดกลัวของตนเอง จนไม่สามารถใส่ใจหรือช่วยเหลือใครได้ แม้แต่คนที่รักที่สุดก็ตาม แต่ละคนจะมีเรื่องที่ทำให้ตนหมกมุ่นจนลืมคนอื่นไปหมดสิ้น ความทุกข์ของแต่ละคนนั้นหนักหนาเกินกว่าจะแบ่งปันหรือรับรู้ความทุกข์ของผู้อื่นได้

บทเรียนที่ได้รับ:

1. ความรักและความผูกพันทางโลก แม้จะแน่นแฟ้นเพียงใด ก็ไม่อาจช่วยเหลือกันได้ในวันกิยามะฮ์ ดังนั้น เราควรสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับอัลลอฮ์เป็นหลัก เพราะพระองค์เท่านั้นที่ทรงช่วยเหลือเราได้ในวันนั้น
2. การเตรียมตัวสำหรับวันสุดท้ายเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง เพราะในวันนั้นไม่มีใครช่วยใครได้ เราจึงควรรีบทำความดีและละเว้นความชั่วก่อนที่วันนั้นจะมาถึง
3. อิสลามสอนให้เราตระหนักถึงความรับผิดชอบส่วนบุคคล ทุกคนจะถูกสอบสวนตามการกระทำของตนเอง ไม่มีใครรับผิดชอบแทนใครได้ ซึ่งเป็นการปลูกฝังความรับผิดชอบและความจริงจังในการดำเนินชีวิต
4. ความเมตตาของอัลลอฮ์ที่มีต่อมนุษย์นั้นยิ่งใหญ่ พระองค์ทรงเตือนเราถึงวันกิยามะฮ์ เพื่อให้เรากลับตัวและเตรียมพร้อม มิใช่เพื่อทำให้เราหวาดกลัวจนสิ้นหวัง แต่เพื่อให้เรารีบเร่งทำความดีในขณะที่ยังมีโอกาส