Surja Abese — Ajet 37

Kuptimet e fjalëve:

• شَأْنٌ – gjendje, çështje, hall.
• يُغْنِيهِ – e bën atë të pavëmendshëm ndaj të tjerëve, e shqetëson aq shumë sa e harron gjithçka tjetër.

Tefsiri i ajetit:

Në Ditën e Kiametit, kur të bërtasë Suri i tmerrshëm dhe njerëzit të ringjallen nga varrezat, çdo njeri do të jetë aq i zhytur në hallin e vet, sa nuk do të ketë kohë as të shikojë askënd tjetër – as vëllanë, as nënën, as babanë, as gruan, as fëmijët. Secili do të ketë një shqetësim kaq të madh sa do ta bëjë atë të harrojë edhe njerëzit më të dashur të tij. Ai do të jetë i zënë vetëm me veten e tij, duke pritur se cili do të jetë fati i tij – a do të shpëtojë apo do të humbasë. Kjo është një ditë kur lidhjet farefisnore dhe miqësore nuk do të kenë asnjë dobi, sepse çdokush do të jetë i preokupuar me llogarinë e vet.

Përfitimet nga ajeti:

1. Kjo na bën të kuptojmë se sa e madhe dhe e tmerrshme do të jetë Dita e Kiametit – një ditë që e bën njeriun të harrojë edhe personat më të afërt të tij.
2. Na mëson se në atë ditë, askush nuk do të mund të ndihmojë askënd – çdokush do të jetë i zënë me hallin e vet, prandaj duhet të përgatitemi tani duke bërë vepra të mira.
3. Na nxit që të mos mbështetemi te njerëzit e tjerë, por te Allahu dhe veprat tona të mira, sepse vetëm ato do të na shpëtojnë në atë ditë të vështirë.
4. Na bën të kuptojmë se kjo jetë është mundësia jonë e vetme për t’u përgatitur për atë ditë – le ta shfrytëzojmë atë me pendim, lutje dhe vepra të mira, që të jemi nga ata që do të jenë të qetë në atë ditë.