Сураи Аль-Инфитар — Оят 16

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «غَائِبِينَ»: ғоибон, яъне касоне ки аз он ҷо дур нестанд ва пинҳон намешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи гурӯҳе аз одамон аст, ки дар дӯзах ҷой мегиранд ва аз он ҷо ҳеҷ гоҳ ғоиб намешаванд. Онҳо наметавонанд аз дӯзах берун раванд ва наметавонанд бо марг аз азоби он халос шаванд. Онҳо ҳамеша дар он ҷо хоҳанд буд ва аз азоби дӯзах ҷудо намешаванд. Ин оят нишон медиҳад, ки азоби дӯзах барои кофирон ва гуноҳкорон абадӣ аст ва онҳо ҳеҷ гоҳ аз он ҷо намераванд. Баъзе донишмандон гуфтаанд, ки «аз он» метавонад ба рӯзи қиёмат ишора кунад, яъне онҳо аз рӯзи қиёмат ғоиб намешаванд ва он рӯз ҳатман меояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ва азоби дӯзах ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки дар дунё амалҳои нек кунем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем, то аз азоби дӯзах наҷот ёбем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст ва ҳар кас ба амали худ ҷазо мегирад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти охират абадӣ аст, пас бояд барои охират тайёрӣ биноем.
• Ин оят моро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад, зеро он роҳи наҷот ва саодати абадиро нишон медиҳад.