Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

• انقَلَبُوا: баргаштанд, бозгаштанд.
• فَكِهِينَ: шодмон, хушҳол, масрур ва фахркунанда.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки кофирон ва гуноҳкорон ҳангоме ки аз маҷлисҳои худ ва аз дидори мӯъминон ба хонаҳои худ ва назди аҳлу аёли хеш бармегаштанд, бо шодмонӣ ва фахр бармегаштанд. Онҳо аз куфру инкори худ ва аз масхара кардан ба мӯъминон шод буданд ва худро бартар ва дуруст меҳисобиданд. Ин ҳолати онҳо нишонаи ғурур, кибр ва бехабарӣ аз ҳақиқат буд. Онҳо дар дунё бо амали бади худ мағрур буданд ва гумон мекарданд, ки роҳи дурустро интихоб кардаанд, дар ҳоле ки дар ҳақиқат дар гумроҳии возеҳ буданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки шодӣ ва фахр бояд ба амалҳои нек ва ризои Худо бошад, на ба гуноҳ ва инкор.
• Мӯъмин бояд аз ҳолати кофирон ибрат гирад ва ҳеҷ гоҳ ба куфру гуноҳи худ мағрур нашавад.
• Ин оят тасаллиест барои мӯъминон, ки агар кофирон дар дунё ба онҳо масхара кунанд ва шод бошанд, рӯзе хоҳад расид, ки ҳақиқат ошкор мешавад ва ҳақ ба ҳақдор бармегардад.
• Ин оят моро ба сӯи худшиносӣ ва муҳосибаи амалҳо даъват мекунад, то аз ғурур ва худписандӣ дурӣ ҷӯем.
• Қуръон ба мо нишон медиҳад, ки поёни кофирон ва мағрурон хорӣ ва пушаймонӣ аст, вале поёни мӯъминон сарфарозӣ ва комёбӣ аст.