Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

— «رَأَوْهُمْ»: онҳоро диданд.

— «ضَالُّونَ»: гумроҳон, аз роҳи рост берунрафтагон.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз гуфтори кофирон нисбат ба муъминон хабар медиҳад, ки ҳангоме онҳо муъминонро мебинанд, мегӯянд: «Инҳо одамони гумроҳ ҳастанд». Яъне кофирон ва муҷримон, ки худ дар гумроҳии азим қарор доштанд, муъминонро ба гумроҳӣ тавҳам мекарданд. Онҳо мегуфтанд, ки ин муъминон аз роҳи ҳақ берун рафтаанд ва дини падарону ниёгони худро тарк кардаанд. Ин гуфтор аз рӯи кибру ғурур ва душмании онҳо бо паёмбари Худо (с) ва ёронаш буд. Ҳақиқат ин аст, ки худи онҳо гумроҳ буданд, на муъминон. Муъминон роҳи рост ва ҳақиқиро пайгирӣ карда буданд ва аз торикии ширк ба нурӣ имон омада буданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки аҳли ботил ҳамеша аҳли ҳақро ба гумроҳӣ тавҳам мезананд, аммо ин тавҳамҳо ба ҳақиқат ягон зарар намерасонанд.

— Муъмин бояд аз гуфтори душманон ва тамасхури онҳо дилгир нашавад ва бар роҳи ҳақ устувор бимонад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқатро бо андозаи гуфтори мардум насанҷем, балки бо далелҳои равшан ва ваҳйи Худо арзёбӣ кунем.

— Имон ба Худо ва паёмбар (с) сабаби ҳидоят аст, на гумроҳӣ; ва касе, ки ба ин роҳ рафт, ҳаргиз зиён намебинад.

— Ин оят моро ба сабру таҳаммул ва устуворӣ дар дини Ислом тарғиб мекунад ва мефаҳмонад, ки пирӯзӣ ва сарфарозӣ дар охират аз они муъминон аст.