سوره طارق — آیه 8

معانی کلمات:

• «رَجْع»: بازگرداندن، برگرداندن (در اینجا: بازگرداندن انسان به زندگی پس از مرگ).
• «لَقادِر»: هرآینه توانا و قادر (با تأکید بر حتمیت توانایی).

تفسیر آیه:

خداوند متعال پس از بیان مراحل آفرینش انسان از نطفهای که با سرعت از میان صلب مرد و سینه زن بیرون میآید، میفرماید: همانا آن خدایی که انسان را از این آب ناچیز و ضعیف آفرید، یقیناً بر بازگرداندن او [به زندگی پس از مرگ] توانا و قادر است. به عبارت دیگر، کسی که توانست انسان را از نطفهای کوچک و بیارزش بیافریند و او را به این صورت کامل و زیبا درآورد، چگونه نمیتواند او را دوباره زنده کند؟ آفرینش نخستین انسان از هیچ، دلیل روشنی بر قدرت خداوند بر آفرینش دوباره اوست. پس ای انسانِ منکرِ معاد! به آغاز خلقت خود بنگر تا به پایان آن یقین کنی؛ همان خدایی که تو را از نطفهای ناچیز آفرید، بر بازگرداندن تو به حیات دوباره برای حسابرسی و جزا کاملاً تواناست و هیچ چیز برای او دشوار نیست.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت قدرت بیپایان خداوند: این آیه ما را به تفکر در آفرینش خودمان دعوت میکند تا به عظمت و قدرت خدا پی ببریم؛ خدایی که از نطفهای کوچک، انسان را با این پیچیدگیها آفرید، قطعاً بر هر کاری تواناست.
2. ایمان به معاد و روز جزا: یادآوری توانایی خدا بر بازگرداندن انسان به زندگی، ایمان به روز قیامت را در دل ما تقویت میکند و ما را به حسابرسی اعمالمان ترغیب مینماید.
3. امید به رحمت الهی: اگر بدانیم خداوند قادر است ما را دوباره زنده کند، امیدوار میشویم که با ایمان و عمل صالح، در آن روز سربلند و رستگار باشیم و از رحمت بیکران او بهرهمند گردیم.
4. پند و عبرت: نگاه به آغاز خلقت خود، انسان را از غرور و تکبر بازمیدارد و به او میآموزد که از نطفهای ناچیز آفریده شده و نباید در برابر خالق خود گردنکشی کند.