Сураи Аль-Аля — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• بَلْ (бал): ҳарфи ибтидоӣ, ки барои гузаштан аз як матлаб ба матлаби дигар омадааст ва маънои "балки" ё "не, балки"-ро мерасонад.
• تُؤْثِرُونَ (туъсирун): аз решаи "أثر" буда, маънои "бартарӣ додан", "афзал донистан" ва "интихоб кардан"-ро дорад. Яъне чизеро бар чизе дигар афзалият додан.
• الْحَيَاةَ الدُّنْيَا (ал-ҳаята ад-дунё): ҳаёти наздик ва гузаро, яъне ҳаёти ин дунёи фонӣ.
• الْآخِرَة (ал-охира): дар ин оят зикр нашудааст, вале аз мафҳум равшан аст, ки муқобили ҳаёти дунё ҳаёти охират аст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба бандагони худ хитоб мекунад, ки шумо — эй мардум — зинату зебоии ҳаёти дунёро бар неъматҳои ҷовидони охират афзалият медиҳед. Шумо ҳаёти гузарои ин ҷаҳонро пеш мегузоред ва онро бар ҳаёти ҷовидони охират бартарӣ медиҳед, ҳол он ки миёни ин ду ҳаёти фарқи бузург ва бепоён вуҷуд дорад. Ин ҳаёти дунё фонӣ, кӯтоҳ ва пур аз машаққат аст, вале ҳаёти охират ҷовидонӣ, комил ва пур аз неъматҳои абадӣ мебошад. Ин оят сабаби асосии дур шудани инсонҳоро аз роҳи рост нишон медиҳад, ки он ҳирси ба дунё ва дилбастагии аз ҳад зиёд ба он аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дилбастагии аз ҳад зиёд ба дунё метавонад моро аз охират ғофил созад.
• Ҳаёти дунё фонӣ аст ва ҳаёти охират ҷовидонӣ, бинобар ин бояд ҳамеша охиратро бар дунё афзалият диҳем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунё василаанд, на ҳадаф; бояд аз онҳо барои расидан ба хушнудии Худо ва ҷаннат истифода барем.
• Дар ин оят даъвати нарм ва пур аз меҳрубонӣ ба сӯи андеша кардан дар бораи оқибати корҳо ва интихоби роҳи дуруст дида мешавад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва қаноат водор мекунад, то ки дилҳоямон ба дунё вобаста нашаванд ва ба сӯи охират равона гарданд.