Surah Yunus — Talata 10

Ang kanilang hantungan ay Apoy, na siyang bunga ng kasamaan na kanilang kinita

Katotohanan, sila na sumasampalataya (sa Kaisahan ni Allah, kaugnay na rin ang iba pang anim na artikulo ng Pananampalataya, alalaong baga, ang sumampalataya lamang kay Allah, sa Kanyang mga Anghel, sa Kanyang mga Kasulatan, sa Kanyang mga Tagapagbalita, sa Araw ng Muling Pagkabuhay, at sa Al- Qadar [Banal na Kasasapitan] at sa Islam), at nagsisigawa ng kabutihan, ang kanilang Panginoon ang mamamatnubay sa kanilang Pananalig; sa kanilang ibaba ay magsisidaloy ang mga ilog sa Hardin ng Kasiyahan (Paraiso)

At kung mamadaliin lamang ni Allah para sa sangkatauhan ang kasamaan (na kanilang kinita), kung paano nila minamadali ang mabuti, ang kanilang palugit (o hantungan) ay naigawad na noon pa. Datapuwa’t hinayaan Namin ang mga tao na hindi umaasa ng pakikipagtipan sa Amin, sa kanilang mga pagsuway, na gumagala rito at doon sa pagkaguliham

At kung ang kasahulan ay dumatal sa tao, siya ay naninikluhod sa Amin, na nakahimlay sa kanyang tagiliran, o nakaupo o nakatayo. Datapuwa’t kung mapawi na Namin ang kanyang dinaramdam, siya ay nagdaraan sa kanyang landas na wari bang Kami ay hindi niya pinanikluhuran sa kasahulan na sumaling sa kanya! Kaya’t napag-aakala ng Musrifun (sila na nagpapabulaan kay Allah at sa Kanyang mga Propeta at lumalabag sa batas ni Allah sa paggawa ng lahat ng uri ng krimen at mga kasalanan) na ang kanilang ginagawa ay makatuwiran