سوره یونس — آیه 10

معانی کلمات:

• دَعْوَاهُمْ: دعا و درخواست آنان (در بهشت).
• تَحِيَّتُهُمْ: سلام و درود گفتن آنان به یکدیگر.
• سُبْحَانَكَ: پاک و منزّه دانستن خداوند از هر نقص و عیب.
• الْحَمْدُ لِلَّهِ: ستایش و سپاس مخصوص خداوند است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، حال و هوای بهشتیان را ترسیم می‌کند و می‌فرماید: سخن و دعای آنان در بهشت، تسبیح و تقدیس خداوند است؛ آنان می‌گویند: «خدایا! تو پاک و منزّهی از هر عیب و نقصی». این گفتار، نشان‌دهنده دل‌های پاک و زبان‌های پاکیزه آنان است که همواره به یاد خدا و ذکر او مشغول‌اند. همچنین تحیت و درود آنان در بهشت، «سلام» است؛ یعنی فرشتگان به آنان سلام می‌کنند، خداوند آنان را مورد سلام و رحمت قرار می‌دهد و خودِ بهشتیان نیز با سلام و درود به یکدیگر تهنیت می‌گویند. و پایان‌بخش سخن و دعای آنان، حمد و ستایش پروردگار جهانیان است؛ آنان با گفتن «الحمد لله رب العالمین»، سپاس و شکر خود را به درگاه خداوندی که خالق و پرورش‌دهنده همه موجودات است، ابراز می‌دارند. به این ترتیب، زندگی بهشتیان سراسر ذکر، سپاس و سلام است و هیچ گفتار بیهوده یا ناپسندی در آنجا وجود ندارد.

فواید و پیام‌های آیه:

• اهل بهشت، زبان و دلشان سرشار از ذکر و تسبیح خداست؛ پس ما نیز در دنیا باید زبان خود را به ذکر و تسبیح خدا عادت دهیم تا در آخرت نیز همین حال و هوا همراه ما باشد.
• سلام و تحیت، نشانه محبت و صمیمیت است؛ در بهشت، سلام و درود میان بهشتیان و فرشتگان رد و بدل می‌شود، پس ما نیز باید در جامعه خود، سلام و محبت را رواج دهیم.
• حمد و سپاس خداوند، پایه و اساس همه نعمت‌هاست؛ بهشتیان با حمد خداوند، شکر نعمت‌های بی‌پایان او را به جا می‌آورند و این درس بزرگی برای ماست که در همه حال، شکرگزار نعمت‌های الهی باشیم.
• این آیه نشان می‌دهد که پاداش نیکوکاران، نه تنها نعمت‌های مادی، بلکه لذت معنوی ذکر و یاد خداست که بالاترین لذت‌هاست.