Аль-Маун сүресі — Аят 3

1. Сөздердің мағынасы:

• وَلَا يَحُضُّ (уа лә йаҳудду): "және ол қызықтырмайды, талпындырмайды, шақырмайды" дегенді білдіреді. Яғни өзі де, өзгелерді де бір ізгі амалға жұмылдырмайды.
• عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ (ғалә тағамил-мискин): "мұқтаж жанның тамағына, яғни кедейге ас беруге" деген мағынада. Мұнда "тағам" сөзі тамақтандыру, ас беру деген кең мағынаны қамтиды.

1. Аяттың тәпсірі:

Бұл аят адамның жүрегіндегі қатыгездік пен мейірімсіздікті әшкерелейді. Ол тек өзі кедейге ас бермей қана қоймайды, сонымен қатар өзгелерді де бұл игі іске шақырмайды, қызықтырмайды, жұмылдырмайды. Мұндай адамның жүрегі соншалықты қатайған, тіпті мұқтаж жанның аштығын көріп те, оған көмектесуге ұмтылмайды әрі айналасындағыларды да жақсылыққа бастамайды. Бұл — иман мен адамгершіліктің әлсірегенінің белгісі. Шын мәнінде, мұқтажға ас беру — Алланың разылығын іздеген мүміннің бойынан табылатын қасиет. Ал бұл жерде айтылған адам сол қасиеттен де, оған шақырудан да ада болып тұр.

1. Аяттан алынатын пайдалы тұжырымдар:

• Ислам — тек жеке ғибадат емес, қоғамдық жауапкершілікті де талап ететін дін. Мұқтажға көмектесу әрбір мүміннің парызы саналады.
• Жақсылыққа шақыру, өзгелерді игі іске жұмылдыру — иманның кемелдігінің белгісі. Тек өзің істеп қана қоймай, өзгелерді де қайырымдылыққа бастау керек.
• Қатыгездік пен немқұрайлылық — жүректің қатайғанының көрінісі. Ал мейірімді жүрек әрдайым мұқтаж жанның қамын ойлайды.
• Кедейге ас беру сияқты қарапайым ізгі амалдың өзі Алланың алдында үлкен сауапқа ие. Бұл — әркімнің қолынан келетін, бірақ ұлы мәртебелі іс.
• Құран адамды тек сыртқы ғибадатқа емес, жүрек тазалығына, қоғамға деген қамқорлыққа шақырады. Бұл — исламның адамгершілік негіздерінің бірі.