Surja El-Ma'un — Ajet 3

Kuptimet e fjalëve:

• وَلَا يَحُضُّ: Nuk e nxit veten e tij, as nuk i nxit të tjerët.
• طَعَامِ الْمِسْكِينِ: Ushqimi i të varfrit që ka nevojë.

Tefsiri i ajetit:

Ky ajet tregon një nga veset e atyre që e mohojnë Ditën e Gjykimit dhe i përbuzin jetimët. Ai njeri, përveçse e shtyn jetimin me ashpërsi, ai as nuk e nxit veten e tij, as nuk i nxit njerëzit e tjerë për ta ushqyer të varfrin dhe nevojtarin. Nëse ai vetë nuk ushqen të varfrin, të paktën duhet t'i ftojë të tjerët që ta bëjnë këtë vepër të mirë, por ai nuk e bën as këtë. Kjo tregon zemërgurësinë e tij dhe mungesën e mëshirës ndaj krijesave të Allahut, sepse ai që nuk e do të mirën për veten e tij, nuk e do atë as për të tjerët.

Përfitimet nga ajeti:

1. Nxitja për ushqimin e të varfërve është një vepër e lavdërueshme, edhe nëse njeriu nuk është në gjendje ta bëjë vetë, ai duhet t'i nxisë të tjerët për këtë.
2. Islami kujdeset shumë për të varfrit dhe nevojtarët, dhe e konsideron kujdesin ndaj tyre nga shenjat e besimit të sinqertë.
3. Ai që nuk e ndjen nevojën e të tjerëve dhe nuk i ndihmon ata, tregon se zemra e tij është e fortë dhe e larguar nga mëshira, gjë që e largon atë nga rruga e drejtë.
4. Ky ajet na mëson se besimi nuk është vetëm fjalë, por vepra dhe ndjenjë e thellë për të tjerët, sidomos për ata që janë në nevojë.