سورت هود — آیت 75

د معنايي کلمې:

• حَلِيم: ډېر زغمونکی، چې د چا په خطا باندې ژر نه غوصه کېږي او د سزا په ورکولو کې بيړه نه کوي.
• أَوَّاه: ډېر ژړېدونکی او خدايه غوښتونکی، چې د الله تعالی له وېرې او د خپلو ګناهونو په ياد سره ډېر اوه او فرياد کوي.
• مُنِيب: الله تعالی ته رجوع کوونکی، توبه کوونکی او په ټولو چارو کې خپل زړه له الله سره تړونکی.

د آيت تفسير:

الله تعالی په دې آيت کې د خپل خليل (محبوب) حضرت ابراهيم عليه السلام درې ښکلې صفتونه ياد کړي دي:

لومړی دا چې هغه ډېر حليم او زغمونکی و؛ يعنې د خلکو په خطاګانو باندې يې صبر کاوه، د چا د بدۍ په بدله کې يې ژر سزا نه غوښته، بلکې خلکو ته به يې د اصلاح فرصت ورکاوه.

دويم دا چې هغه "أَوَّاه" و؛ يعنې ډېر ژړېدونکی او الله ته په زاري او تضرع سره لاس پورته کوونکی و، د خپلو ګناهونو په ياد سره به يې اوه کاوه او د الله تعالی له وېرې به يې زړه ډېر نرم و.

درېيم دا چې هغه "مُنِيب" و؛ يعنې په هر کار کې به يې الله تعالی ته رجوع کوله، له ګناهونو به يې توبه کوله او په ټولو چارو کې به يې خپل زړه او اراده د الله تعالی په لوري اړوله.

فايدې:

1. د انبياوو صفتونه زموږ لپاره د پيروي نمونه ده؛ که څوک غواړي چې د الله تعالی له نېږدې بندګان شي، نو بايد حليم، اوّاه او منيب وي.
2. زغم او صبر د سترو شخصيتونو نښه ده؛ څوک چې په خلکو باندې زغم کوي، الله تعالی يې درجه لوړوي.
3. د الله تعالی په وړاندې ژړا او زاري د زړه د پاکوالي او د ايمان د قوت نښه ده، او دا کار د الله تعالی رحمت راجلبوي.
4. توبه او الله ته رجوع کول د هر مسلمان د ژوند اړتيا ده؛ څومره چې انسان الله ته نږدې کېږي، هومره يې زړه ډاډمن او ژوند برکتناک کېږي.