Сураи Худ — Оят 75

1. Маънои калимаҳо:

• حَلِيمٌ (ҳалим): Ботамкин, сабркунанда, касе ки дар ҷазо додан шитоб намекунад.
• أَوَّاهٌ (аввоҳ): Касе ки бисёр дуо ва тазарруъ мекунад, бисёр ба Худо рӯй меоварад ва аз гуноҳон тавба мекунад.
• مُنِيبٌ (муниб): Бозгаштанда, тавбакунанда, касе ки ҳамеша ба сӯи Худо бозмегардад.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, Иброҳим (алайҳис-салом) бандаи Худо буд, ки дорои хислатҳои некӯи зиёд буд. Ӯ ҳалим ва ботамкин буд — дар корҳо шитоб намекард ва хоҳиш надошт, ки ҷазо зуд биёяд. Ӯ аввоҳ буд — яъне бисёр ба сӯи Парвардигораш дуо мекард, бисёр тазарруъ ва илтиҷо мекард ва аз гуноҳон тавба менамуд. Ҳамчунин ӯ муниб буд — ҳамеша ба сӯи Худованд бозмегашт ва дар ҳамаи корҳояш ба Ӯ рӯй меовард. Ин сифатҳои некӯ Иброҳим (алайҳис-салом)-ро бандаи дӯстдоштаи Худо гардонда буданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки хислатҳои ҳалимӣ, сабр ва бурдбориро дар худ парвариш кунем.
• Моро водор мекунад, ки бисёр ба Худо дуо кунем ва дар ҳар ҳолат ба Ӯ тазарруъ намоем.
• Тавба ва бозгашт ба сӯи Худо роҳи наҷот ва саодат аст; ҳамеша бояд аз гуноҳон тавба кунем ва ба сӯи Парвардигор бозгардем.
• Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олии ахлоқ ва бандагии холис аст; пайравӣ аз ӯ моро ба Худо наздиктар мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро бо сифатҳои некӯ дӯст медорад ва онҳоро дар Қуръон ситоиш мекунад, ки ин барои мо ташвиқ ва умед аст.