Худ сүрәсе — Аять 75

Сүзләрнең мәгънәләре:

• لَحَلِيمٌ — бик йомшак күңелле, сабыр, ашыкмый торган.
• أَوَّاهٌ — бик күп ялваручы, Аллаһыга бик күп дога кылучы, гөнаһлары өчен үкенеп әһ-әһ итүче.
• مُنِيبٌ — Аллаһыга тәүбә итүче, Аңа кайтучы, барлык эшләрендә Аңа таянучы.

Аять тәфсире:

Әйе, Ибраһим галәйһиссәләм бик йомшак күңелле, сабыр кеше иде. Ул ашыгып җәза таләп итми, киресенчә, кешеләргә мөмкин кадәр киңлек бирә иде. Ул бик күп ялваручы, Аллаһыга бик күп дога кылучы иде — гөнаһлары өчен үкенеп, йөрәге нечкәреп, Раббысына ялбара иде. Ул тәүбә итүче, барлык эшләрендә Аллаһыга кайтучы иде. Аның бу сыйфатлары аның югары дәрәҗәсен күрсәтә: ул үзенең кавеме өчен дога кылганда да, аларга җәза теләмәде, ә киресенчә, аларның гафу ителүен сорады.

Аятьтән алынган файдалар:

• Мөэмин бәндә йомшак күңелле һәм сабыр булырга тиеш, ашыгып үч алырга ашкынмаска кирәк.
• Аллаһыга бик күп дога кылу, ялвару — мөэминнең матур сыйфаты. Кеше гөнаһларын исепкә алып, Раббысына тәүбә итеп ялваруы — аның иманының ныклыгын күрсәтә.
• Тәүбә итү һәм Аллаһыга кайту — һәр мөэминнең гомер буе дәвам итә торган эше булырга тиеш. Кеше хата ясаса да, өмет өзмәсен, киресенчә, Раббысына кайтып, Аның рәхмәтенә инанырга тиеш.
• Ибраһим галәйһиссәләм кебек олуг пәйгамбәрнең дә кешеләргә карата йомшак булуы — безгә үрнәк: без дә кешеләргә карата шәфкатьле һәм йомшак булырга тиешбез.