Surat Yusuf — Ayat 59

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• جَهَّزَهُم بِجَهَازِهِمْ : nyawisi wong-wong mau barang-barang kanggo lelungan, awujud pangan lan kabutuhan liyane.
• الْكَيْلَ : takaran, yaiku pangan kang diukur kanggo diwenehake marang wong kang teka.
• أُوفِي : nyukupi, ngrampungake kanthi ganep ora kurang sethithik wae.
• الْمُنزِلِينَ : wong-wong kang nampa tamu, kang menehi panginepan lan pakurmatan.

2) Tegese ayat:

Bareng Nabi Yusuf wis nyawisi barang-barang lelungan kanggo para sadulure, awujud pangan lan kabutuhan kang padha digawa mulih, banjur dheweke ngandika: "Padha gawanen mrene marang aku sadulurmu kang saka bapakmu (yaiku Bunyamin), supaya aku bisa nambahi takaran kanggo dheweke." Nabi Yusuf banjur ngelingake marang para sadulure: "Apa kowe ora padha weruh yen aku iki nyukupi takaran kanthi ganep, ora kurang sethithik wae, lan aku iki sing paling becik anggone nampa tamu lan menehi panginepan?" Pangandika iki minangka pangeling-eling marang para sadulure bab kabecikan kang wis ditampa, supaya padha gelem nggawa Bunyamin teka maneh.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Nabi Yusuf menehi tuladha bab kepemimpinan kang becik: senajan nduweni kuwasa, dheweke tetep ngajeni lan nampa tamu kanthi apik.
• Wong kang duwe kuwasa kudu adil lan nyukupi hak-hake wong liya, ora nyuda utawa ngurangi.
• Sifat loman lan seneng nampa tamu kanthi becik iku kalebu akhlak kang mulya lan bisa narik atine wong liya.
• Crita iki mulangake yen cara kang alus lan becik luwih gampang narik wong supaya gelem kerja sama, tinimbang cara kang kasar.
• Kabeh kedadeyan ing crita Nabi Yusuf iki nuduhake yen Gusti Allah ngatur kabeh kanthi rencana kang becik, lan sabar sarta becik marang liyan bakal ngasilake asil kang apik.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah nindakake kabecikan marang sapa wae, amarga kabecikan iku dadi daya tarik kang gedhe tumrap manungsa lan dadi dalan kanggo nyedhaki Gusti Allah.