Sure Yûsuf — Ayet 64

Kelime Anlamları:

• Âmene (آمَنُكُمْ): Size güvenmek, emanet etmek.
• Hâfız (حَافِظًا): Koruyan, muhafaza eden.
• Erhamü’r-Râhimîn (أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ): Merhamet edenlerin en merhametlisi.

Tefsir:

Hz. Yakub (a.s.), oğulları kendisinden kardeşleri Bünyamin’i de Mısır’a götürmek için izin isteyince, onlara şöyle dedi: “Ben size nasıl güvenirim? Daha önce kardeşi Yusuf’u size emanet etmiştim, onu koruyacağınıza dair bana söz vermiştiniz. Ama sözünüzde durmadınız ve onu kaybettiniz. Şimdi de Bünyamin’i size emanet edeyim öyle mi? Sizin korumanıza ve verdiğiniz söze asla güvenmem.”

Hz. Yakub’un bu sözü, onun evlatlarına olan güveninin tamamen sarsıldığını gösteriyor. Ancak o, bu acı tecrübeden sonra ümidini kesmedi; bilakis tevekkülünü yalnızca Allah’a bağladı. Çünkü biliyordu ki, gerçek koruyucu yalnızca Allah’tır. İnsanların koruması, sözü ve gayreti ne kadar güçlü olursa olsun, Allah’ın koruması olmadıkça hiçbir şey fayda vermez. Bu yüzden şöyle dedi: “Allah, koruyucuların en hayırlısıdır. O, merhamet edenlerin en merhametlisidir.”

Bu ifade, Hz. Yakub’un derin imanını ve teslimiyetini ortaya koymaktadır. O, evlatlarının ihanetine rağmen Allah’a olan güvenini kaybetmemiş, O’nun rahmetinden ümidini kesmemiştir. Çünkü Allah, kendisine sığınan kullarını asla yalnız bırakmaz; onları en güzel şekilde korur ve en merhametli şekilde karşılık verir.

Sevgili kardeşlerim! Bu ayet bize çok önemli bir ders vermektedir: İnsanlara güvenmek, onların sözlerine bel bağlamak bizi hayal kırıklığına uğratabilir. Ancak Allah’a güvenmek, O’na tevekkül etmek asla boşa çıkmaz. Ne zaman bir sıkıntıya düşsek, ne zaman bir yakınımızı kaybetme korkusu yaşasak, Hz. Yakub gibi demeliyiz: “Allah, koruyucuların en hayırlısıdır, O merhamet edenlerin en merhametlisidir.” İşte bu tevekkül, kalbimize huzur verir, bizi ümitsizlikten kurtarır ve Allah’ın yardımına vesile olur. Unutmayalım ki, Allah’a güvenen asla pişman olmaz; O’na sığınan asla zayi olmaz.