Sura Yusuf — Werset 84

Znaczenie słów:

• تَوَلَّى – odwrócił się, oddalił.
• يَا أَسَفَى – wyrażenie żalu i głębokiego smutku; „biada mi”, „jakże żałuję”.
• ابْيَضَّتْ عَيْنَاهُ – stracił wzrok, oczy zbielały (utraciły czarną barwę).
• كَظِيمٌ – ten, który powstrzymuje smutek, tłumi go w sobie, nie okazując go innym.

Tafsir (wyjaśnienie):

Kiedy Jakub (pokój z nim) usłyszał od swoich synów słowa, które go zraniły i które świadczyły o ich niewłaściwym postępowaniu wobec brata, odwrócił się od nich z bólem i rozczarowaniem. Nie chciał już z nimi rozmawiać ani słuchać ich wymówek. W tym momencie wyrwało mu się z głębi serca westchnienie pełne tęsknoty i żalu: „O, jakże żałuję Józefa!”. Był to wyraz ogromnego cierpienia, które nosił w sobie od chwili rozłąki z ukochanym synem.

Z powodu tego nieustannego smutku i długotrwałego płaczu, jego oczy straciły wzrok – zbielały, a on sam oślepł. Mimo to nie narzekał ani nie skarżył się na swój los. Był człowiekiem, który tłumił w sobie ból, ukrywał go przed ludźmi i nie okazywał słabości. Jego cierpienie było wielkie, ale jego cierpliwość i wiara były jeszcze większe. Nie przeklinał, nie złorzeczył, lecz powierzał swoją sprawę Bogu.

Korzyści i nauki płynące z tej wersetu:

1. Miłość rodzicielska jest jedną z najgłębszych i najszczerszych więzi, a tęsknota za dzieckiem może być tak silna, że wpływa nawet na zdrowie fizyczne człowieka.
2. Prawdziwa cierpliwość nie oznacza braku uczuć – można czuć ból i smutek, a jednocześnie zachowywać godność, powstrzymywać się od narzekania i złorzeczenia.
3. Człowiek wierzący, nawet w najtrudniejszych chwilach, nie traci zaufania do Boga i nie buntuje się przeciwko Jego wyrokom.
4. Werset uczy nas, że nie należy osądzać ludzi pochopnie – Jakub nie wiedział całej prawdy o losie Józefa, a mimo to nie zwątpił w miłosierdzie Boga.
5. Ukrywanie swojego bólu i nieobarczanie innych swoimi problemami jest cechą szlachetną, która świadczy o sile charakteru i dojrzałości duchowej.