Sure Yûsuf — Ayet 84

Kelime Anlamları:

• Tevellâ: Yüz çevirdi, onlardan uzaklaştı.
• Esâf: Aşırı üzüntü, hasret ve hüzün.
• İbyaddat: Beyazlaştı, karardı (gözün siyah kısmının beyaza dönmesi).
• Kazîm: Hüznünü içine gömen, acısını gizleyen, sabreden.

Tefsir:

Hz. Yakub (a.s.), oğullarının sözlerinden ve davranışlarından incinmiş, gönlü daralmıştı. Onlardan yüz çevirerek uzaklaştı ve şöyle dedi: "Ey Yusuf'a olan hasretim, ey ona duyduğum derin üzüntü!" Bu sözler, onun kalbindeki yanık sevdanın ve evlat hasretinin bir dışa vurumuydu.

O kadar çok ağladı ki, gözlerinin siyahı kayboldu ve beyazlaştı. Gözyaşları, onun göz nurunu alıp götürmüştü. Artık gözleri görmez olmuştu. Ancak o, bu acıyı kimseye tam olarak belli etmiyor, hüznünü içinde gizliyor, sabırla taşıyordu. O, "Kazîm" idi; yani acısını yutmuş, kimseye şikâyet etmemiş, sadece Rabbine sığınmıştı.

Bu ayet, bize sabrın ve teslimiyetin en yüce örneklerinden birini gösterir. Hz. Yakub (a.s.), evlat acısıyla kavrulurken bile isyan etmemiş, sızlanmamış, sadece içten içe Rabbine yönelmiştir. Bu, müminin imtihan karşısındaki duruşunun ne kadar asil olması gerektiğini öğretir. Acılar, sabredenler için birer rahmet vesilesidir; çünkü Allah, sabredenlerle beraberdir. Bu kıssa, bizlere şunu hatırlatır: Ne kadar büyük olursa olsun, her hüznün ardından bir ferahlık vardır. Yeter ki kalbimiz Allah'a bağlı kalsın, dilimiz O'nu zikretsin ve sabrımız tükenmesin.