Sura Yusuf — Werset 95

Znaczenie słów:

• ḍalālika (ضَلَالِكَ) – twoje zbłądzenie, odejście od właściwej drogi, pogrążenie się w błędzie.
• al-qadīm (الْقَدِيمِ) – dawne, wcześniejsze, trwające od dawna.

Tafsir (wyjaśnienie):

Obecni przy nim – a byli to jego synowie lub wnukowie – odpowiedzieli mu na jego słowa, w których wyraził nadzieję, że wyczuwa zapach Józefa i że wkrótce go odnajdzie. Powiedzieli: „Na Boga! Ty naprawdę wciąż trwasz w swoim dawnym błędzie i w swoim starym złudzeniu dotyczącym Józefa. Nie przestajesz go kochać i nie potrafisz o nim zapomnieć, nawet po tak długim czasie. Uważasz, że on wciąż żyje i że możesz go spotkać, choć my jesteśmy przekonani, że już dawno umarł.” Ich słowa były wyrazem zdziwienia i politowania nad stanem ojca, który przez lata nie porzucił nadziei na spotkanie ukochanego syna. Nie rozumieli jednak głębi jego miłości i siły jego wiary w obietnicę Boga, która dawała mu pewność, że Józef żyje i że pewnego dnia Bóg ich połączy.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wierzący powinien trwać w nadziei i ufać Bogu, nawet gdy ludzie wokół niego uważają jego postawę za dziwną lub błędną – Jakub (pokój z nim) nie uległ presji otoczenia i pozostał wierny swojej pewności co do obietnicy Boga.
2. Miłość rodzicielska jest naturalnym uczuciem, które może trwać latami i nie słabnie – a islam nie potępia takiej miłości, jeśli pozostaje w granicach wyznaczonych przez Boga.
3. Człowiek nie powinien oceniać drugiego człowieka przez pryzmat własnych ograniczonych przekonań – synowie Jakuba uważali jego nadzieję za błąd, lecz rzeczywistość pokazała, że to oni się mylili, a ich ojciec miał rację.
4. Wytrwałość w dążeniu do celu i niepoddawanie się rozpaczy to cecha, którą Bóg nagradza – a historia Jakuba uczy nas, że po trudach zawsze przychodzi ulga, jeśli tylko człowiek zachowa cierpliwość i zaufanie do Stwórcy.