Surah Yusuf — Aya 95

Ma'anar Kalmomin:

"Tallaahi" (تَاللَّهِ): Rantsuwa da Allah.

"Dalalar" (ضَلَالِكَ): Kuskure ko ɓacewa daga hanya madaidaiciya.

"Al-kadim" (الْقَدِيم): Na dā, wanda ya daɗe.

Fassarar Ayar:

A lokacin da Yaƙub (A.S.) ya shaida warin Yusufu kuma ya ce wa mutanensa cewa zai sami Yusufu, sai waɗanda suke wurinsa daga cikin 'ya'yansa ko jikokinsa suka ce masa: "Muna rantsuwa da Allah! Lallai kai har yanzu kana cikin kuskurenka na dā na son Yusufu, wanda ba ka iya mantawa da shi ba. Kana tunanin cewa za ka sādu da shi, alhali kuwa lallai ya mutu." Suna ganin cewa wannan tunanin nasa kuskure ne mai nisa, saboda sun yi imani da cewa Yusufu ya riga ya mutu, kuma ba zai yiwu a gan shi ba. Amma Yaƙub (A.S.) yana da yaƙini da alkawarin Allah, kuma yana sane da abin da suke rashin sani.

Fa'idodin Darasi:

1. Imani da alkawarin Allah da tabbatar da bege a gare Shi, duk da cewa mutane suna ba'a ko suna ƙaryata.
2. Nuna haƙuri da tsayin daka a kan imani, kamar yadda Yaƙub ya yi, domin lallai Allah yana taimakon masu haƙuri.
3. Rantsuwa da Allah ba ta zama dalilin ƙaryata gaskiya ba, domin mutane na iya yin rantsuwa bisa kuskure, amma gaskiya ita ce abin da Allah ya nufa.
4. Ƙaunar halal da zurfin soyayya ga 'ya'ya ba laifi ba ne, idan ba ta kai ga saba wa umarnin Allah ba.
5. Wannan labari yana ƙarfafa mumini cewa bayan wahala da tsanani, akwai sauƙi da farin ciki, kamar yadda Allah ya sanya wa Yaƙub sāduwa da Yusufu.