Сураи Аль-Хиджр — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— Ал-Ҷон: падари ҷинҳо, ки ӯро Иблис низ мегӯянд.

— Самӯм: оташи сахти сӯзон, ки дуд надорад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки Ҷон — яъне падари ҷинҳо, ки Иблис аст —ро пеш аз офариниши Одам аз оташи сахти сӯзон офаридааст. Ин оташ ҳарорати шадид дошт ва аз он дуд барнамехост. Пас, офариниши ҷинҳо пеш аз офариниши инсон сурат гирифтааст ва моддаи офариниши онҳо оташ будааст, на хок, чунон ки моддаи офариниши Одам хок буд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд бар ҳама чиз тавоно аст ва аз ҳар моддае, ки хоҳад, махлуқот меофарад.

— Офариниши ҷинҳо пеш аз инсон собит мешавад, ки ин далели қудрати бепоёни Парвардигор аст.

— Мӯъмин бояд бидонад, ки ҷинҳо низ махлуқи Худованд ҳастанд ва аз онҳо бояд ба Худо паноҳ барад, на аз онҳо тарсид.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд барои неъмати офариниши инсон аз хок, ки моддаи поктар ва муносибтар аст, тарғиб мекунад.

— Қуръон ҳатто аз оламҳои ғайб — монанди офариниши ҷинҳо — хабар медиҳад, ки ин далели ростӣ ва бузургии ин китоби осмонӣ аст ва моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб менамояд.