Сураи Аль-Хиджр — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

• أَغْوَيْتَنِي: Ту маро гумроҳ кардӣ.
• لَأُزَيِّنَنَّ: Ҳатман барояшон зебо ва хушнамо мегардонам.
• لَهُمْ: Барои онҳо (фарзандони Одам).
• فِي الْأَرْضِ: Дар рӯи замин.
• لَأُغْوِيَنَّهُمْ: Ҳатман ҳамаи онҳоро гумроҳ мекунам.
• أَجْمَعِينَ: Ҳамагӣ, тамоман.

1. Тафсири оят:

Иблис гуфт: «Парвардигоро! Ба сабаби он ки маро гумроҳ кардӣ, ман ҳатман барои фарзандони Одам дар рӯи замин гуноҳҳоро зебо ва хушнамо мегардонам ва ҳамаи онҳоро аз роҳи рост гумроҳ мекунам». Вай қасам хӯрд, ки бо истифода аз васваса ва оростани амалҳои бад, мардумро ба сӯи гуноҳ кашад ва онҳоро аз роҳи ҳақ дур созад. Ин нишон медиҳад, ки Иблис душмани ошкори инсон аст ва ҳадафи ӯ гумроҳ кардани ҳамаи одамон аст, то онҳо аз ибодати Худо дур шаванд.

1. Фоидаҳои оят:

• Огоҳӣ аз душмании Иблис ва васвасаҳои ӯ, ки ҳамеша мекӯшад то бадиро дар назари инсон зебо нишон диҳад.
• Зарурати паноҳ бурдан ба Худованд ва дурӣ ҷустан аз роҳҳои гумроҳӣ.
• Дарк кардани он ки ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост ва банда бояд ҳамеша аз Ӯ ҳидоят пурсад.
• Ин оят боиси ташвиқи мусулмонон аст, ки ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с.а.с.) пайравӣ кунанд, то аз фиреби Иблис эмин монанд ва ба роҳи рост ҳидоят ёбанд.