Сураи Аль-Хиджр — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

• «إِلَّا»: ба ҷуз, ғайр аз.
• «عِبَادَكَ»: бандагони Ту.
• «مِنْهُمُ»: аз миёни онҳо (яъне аз наслҳои одамӣ).
• «الْمُخْلَصِينَ»: холисгардидагон, яъне касоне ки Аллоҳ таоло онҳоро барои бандагии худ холис гардонидааст ва аз ҳама гуноҳу ширк пок доштааст.

1. Тафсири оят:

Иблис пас аз он ки аз даргоҳи Аллоҳ таоло ронда шуд, гуфт: ба сабаби он ки маро гумроҳ кардӣ, ман ҳамаи фарзандони Одамро бо ороста кардани гуноҳҳо дар рӯи замин фиреб хоҳам дод ва ҳамаро аз роҳи ҳидоят гумроҳ хоҳам кард, ба ҷуз бандагони холису ихлосманди Ту, ки онҳоро Ту ба бандагии худ ихтисос додаӣ ва ба ягонагии худ ҳидоят кардаӣ. Иблис ин гурӯҳро истисно кард, зеро медонад ки макру найранги ӯ ба онҳо зарар намерасонад. Инҳо касоне ҳастанд, ки Аллоҳ таоло онҳоро барои тавҳиду бандагии худ пок гардонида ва баргузидааст, пас онҳо танҳо ба Аллоҳ ибодат мекунанд ва аз ҳар гуна ширку риё дур ҳастанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ихлос дар бандагӣ сабаби наҷот аз гумроҳии шайтон аст.
• Ҳар кас ба Аллоҳ таоло холисона бандагӣ кунад, шайтон ба ӯ зарар расонда наметавонад.
• Аллоҳ таоло бандагони холисро худ интихоб мекунад ва ба онҳо ҳидоят медиҳад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳамаи корҳо, хусусан дар ибодат, ихлосро риоя кунем ва танҳо барои Аллоҳ амал кунем.
• Ислом дини ихлос ва покизагӣ аст ва ҳар кас ба ин роҳ равад, аз найрангҳои шайтон дар амон мемонад.