سورت حجر — آیت 56

د معاني کلمو:

• يَقْنَطُ: نا اميده کېږي، مایوسه کېږي.
• الضَّالُّونَ: هغه کسان چې له سمې لارې څخه اوښتي دي، تېرایستونکي او حق ته مخ اړوونکي.

تفسیر:

حضرت ابراهيم عليه السلام د هغو ملايكو له زېري وركولو څخه چې ورته يې د اسماعيل عليه السلام د زوى زېرى وركړى و، حيرت او تعجب وښود، خو دا حيرت يې د الله د قدرت په اړه د شك له امله نه و، بلكې د هغه د لويۍ او قدرت له امله و. بيا يې وويل: څوک له خپل رب د رحمت څخه نا اميده كېږي؟ بې له هغو كسانو چې له سمې لارې څخه اوښتي او حق ته يې مخ اړولى دى. نا اميدي له رحمت الله څخه يوه ستره تېروتنه او ګناه ده، ځكه چې دا د الله د قدرت او رحمت په اړه د شك ښودنه ده. حضرت ابراهيم عليه السلام په دې خبرو سره دا څرګنده كړه چې هغه د الله له رحمت څخه نا اميده نه دى، بلكې يواځې د دې خبرې په اړه حيرت ښيي چې په داسې زوړ عمر كې به څنګه بچى پيدا كېږي، خو په همدې وخت كې يې دا هم وويل چې دا د الله له قدرت څخه بهر نه دى.

فايدې:

1. له رحمت الله څخه نا اميدي يوه ستره ګناه ده او يواځې هغه كسان پرې اخته كېږي چې له سمې لارې څخه اوښتي وي.
2. مومن بايد تل د الله له رحمت څخه اميد ولري، حتي په سختو حالاتو كې هم.
3. د الله په قدرت كې شك كول او د هغه د رحمت څخه نا اميدي كول د ايمان د كمزورۍ نښه ده.
4. حضرت ابراهيم عليه السلام زموږ لپاره ښه نمونه ده چې د الله له رحمت څخه هيڅكله نه نا اميده كېږي او په هر حالت كې د الله پر قدرت باور لري.