سوره حجر — آيت 56

1) ڪلمات جي معنيٰ:

• يَقْنَطُ: نااميد ٿئڻ، آس ڇڏي ڏيڻ.
• رَحْمَةِ: ٻاجھ، مهرباني، فضل.
• الضَّالُّونَ: گمراهه، رستي کان ڀٽڪيل، حق جي رستي کان هٽيل.

2) تفسير:

حضرت ابراهيم عليه السلام فرمايو ته الله جي ٻاجھ کان رڳو اهي ماڻهو نااميد ٿيندا آهن جيڪي حق جي رستي کان ڀٽڪي ويا آهن ۽ صحيح رستو وڃائي ويٺا آهن. يعني اهو ئي شخص الله جي رحمت کان مايوس ٿئي ٿو جيڪو الله جي رستي کان انحراف ڪري چڪو هجي ۽ حق کان پري ٿي ويو هجي. حضرت ابراهيم عليه السلام جي ان ڳالهه مان ظاهر ٿئي ٿو ته هو پنهنجي اولاد جي باري ۾ الله جي رحمت کان هرگز مايوس نه هو، بلڪه هو رڳو حيرت ۾ هو ته اهڙي وڏي عمر ۾ ۽ اهڙي بانجھ زال مان اولاد ڪيئن ٿيندو؟ ان ڪري هن فرشتن جي خوشخبري تي حيرت جو اظهار ڪيو، نه ته نااميدي جو. ۽ اها ڳالهه به واضح رهي ته الله جي رحمت کان نااميد ٿيڻ هڪ وڏو گناهه آهي، جيئن الله جي عذاب کان بي خوف ٿي وڃڻ پڻ هڪ وڏو گناهه آهي.

3) فائدا ۽ سبق:

• الله جي رحمت تي هميشه اميد رکڻ گهرجي، ڇاڪاڻ ته الله جي رحمت کان نااميد ٿيڻ گمراهي جي نشاني آهي.
• مومن جو دل هميشه الله جي ٻاجھ ۽ فضل تي ڀروسو رکندو آهي، چاهي حالتون ڪيئن به هجن.
• الله جي قدرت تي يقين رکڻ ۽ ناممڪن کي ممڪن سمجهڻ ئي سچي ايمان جي علامت آهي.
• قرآن مجيد اسان کي سيکاريندو آهي ته زندگي جي هر مشڪل ۾ الله کان مدد ۽ رحمت جي اميد نه ڇڏجي.
• اهو سبق ملي ٿو ته اولاد ۽ ٻين نعمتن لاءِ دعا ڪرڻ سان گڏ الله جي حڪمت تي راضي رهڻ به ضروري آهي.
• الله جي رحمت کان نااميد ٿيڻ کان بچڻ گهرجي، ڇاڪاڻ ته اهو دل جي بيماري ۽ ايمان جي ڪمزوري آهي.