Сураи Аль-Хиджр — Оят 85

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بِالْحَقِّ — ба ҳақ, яъне бо ҳикмат ва мақсади дуруст, на беҳуда.
• السَّاعَةَ — рӯзи қиёмат.
• لَآتِيَةٌ — ҳатман оянда аст, яқин фаро мерасад.
• فَاصْفَحِ — гузашт кун, рӯй гардон ва бадӣ накун.
• الصَّفْحَ الْجَمِيلَ — гузашти некӯ, ки дар он сарзаниш ва кина нест.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Осмонҳо, Замин ва он чи дар байни онҳост, беҳуда ва беҳикмат наофаридааст. Ҳамаи ин офариниш ба ҳақ ва бо мақсади дуруст офарида шудааст, то бандагони Худоро шиносад ва бузургии Ӯро дарк кунанд. Ин офариниш далели он аст, ки танҳо Худо сазовори ибодат аст ва Ӯ шарике надорад.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки рӯзи қиёмат ҳатман фаро мерасад ва дар он ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад. Пас, эй Паёмбар, аз мушрикон ва дурӯғбароварандагон рӯй гардон ва бо гузашти некӯ аз онҳо гузашт кун. Ин гузашт бояд чунон бошад, ки дар он сарзаниш, кина ва бадхоҳӣ набошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Офариниши осмонҳо ва замин беҳуда нест, балки ҳама ба ҳикмати Худо ва ба ҳақ офарида шудааст.
• Рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва ҳар кас натиҷаи амали худро мебинад.
• Ин боварӣ ба инсон кӯмак мекунад, ки некӣ кунад ва аз бадӣ дур шавад.
• Паёмбар (с) бо гузашти некӯ ва ахлоқи ҳамида ба мардум муносибат мекард, ки ин барои ҳамаи мо ибрат аст.
• Ислом дини ҳикмат, адолат ва раҳмат аст, на дини беҳудагӣ ва зӯроварӣ.
• Гузашти некӯ ва бахшанда будан сабаби ҷалби дилҳо ба сӯи Ислом ва пайравии роҳи рост мегардад.