Сураи Аль-Хиджр — Оят 88

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «لَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ»: чашмони худро дароз макун, яъне бо ҳавас ва орзу ба чизе нигоҳ накун.
• «أَزْوَاجًا»: гурӯҳҳо, навъҳо, синфҳо.
• «مَتَّعْنَا بِهِ»: он чизе ки Мо ба онҳо баҳраманд кардем, яъне неъматҳои дунёӣ.
• «وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ»: болҳои худро фурӯд ор, яъне фурӯтанӣ ва меҳрубонӣ кун.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) мефармояд, ки ба неъматҳои дунёии он гурӯҳҳои кофирон, ки Мо ба онҳо додаем, бо чашми ҳавас ва орзу нигоҳ накун. Ин неъматҳо гузаранда ва фонӣ ҳастанд ва арзиши ҳақиқӣ надоранд. Ҳамчунин аз куфру инкори онҳо ғамгин нашав, зеро ҳидоят ба дасти Худост ва ту вазифаи худро иҷро кардаӣ. Сипас Худованд ба Паёмбар фармон медиҳад, ки нисбати муъминон фурӯтан ва меҳрубон бошад, бо онҳо нармӣ кунад ва болҳои раҳмати худро барои онҳо фурӯд орад. Ин оят дарси бузургест барои ҳамаи мусулмонон, ки дили худро ба дунёи фонӣ набанданд ва ба ҷои ҳасад ба неъматҳои дигарон, ба Худо таваккул кунанд ва нисбати бародарони имонӣ фурӯтанӣ ва меҳрубонӣ нишон диҳанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Дунёи фонӣ арзиши ҳақиқӣ надорад ва набояд дили мусулмон ба он вобаста шавад.
• Ҳасад ва ҳавас ба неъматҳои дигарон боиси ғафлат ва дуршавӣ аз Худост.
• Паёмбар (с) ва пайравони ӯ бояд нисбати муъминон фурӯтан ва меҳрубон бошанд.
• Ғамгинӣ аз куфри кофирон набояд мусулмонро аз вазифаи асосии худ боздорад.
• Ин оят ба мусулмонон меомӯзад, ки қаноатманд бошанд ва ба он чизе ки Худо додааст, розӣ шаванд.
• Фурӯтанӣ ва меҳрубонӣ нисбати муъминон аз сифатҳои бузурги ахлоқии исломӣ мебошад, ки ҳамаро ба некӣ ва ягонагӣ даъват мекунад.